De natuur als thuis: waarom vertragen mijn levensmissie werd
- Ella van der Naalt
- 1 dag geleden
- 4 minuten om te lezen
Als kind groeide ik op in Drenthe. Bij ons werd niet aangebeld. Iedereen liep via de achterdeur naar binnen.
Maar meer nog dan dat...: mijn hele jeugd speelde zich buiten af.
Niet op straat ā maar in het bos.In de weilanden. Op de heide. Daar leerde ik, zonder dat ik het toen zo kon noemen, iets essentieels:
de natuur is ons thuis.
Niet iets waar je af en toe naartoe gaat op vakantie... Niet iets wat je ādoetā in het weekend... Maar een plek waar je zenuwstelsel mag landen.
Waar tijd anders stroomt.
Waar je niet hoeft te presteren, maar gewoon kunt zijn.
En die draad loopt nog altijd door mijn leven heen: in de stages die ik koos, in mijn baantjes, in mijn vakanties en hobbyās... Steeds weer kwam ik terug bij hetzelfde thema:
bewuste, natuurgetrouwe vertraging. En ik geloof dat de wereld het nodig heeft; nu meer dan ooit.
Toen mijn lijf stop zei
Op mijn 25e kreeg ik een burn-out. Ik had nog niet eens zo lang gewerkt, maar het tempo van āaltijd aan staanā en āaltijd reagerenā stond zĆ³ ver af van mijn jeugd in Drenthe, dat mijn lichaam het verschil al snel niet meer aankon.
Dat ik gevoeliger ben voor tempo, drukte en verwachtingen heb ik altijd geweten;
Maar ik wil geen excuses bedenken waarom Ćk vertraging nodig heb... Ik wil geen uitzondering zijn, want ik geloof dat we allemaal vertraging nodig hebben in onze levens.
In mijn werk bij Ella Gaia hoop ik dus een inspiratie te zijn om te laten zien dat het ook anders kan. Dat je - ook in Nederland (en ook in de randstad) - een langzaam leven kan leiden.
Beginnen zonder zekerheid
Na mijn burn-out had ik geen werk en dus ook geen inkomen. En eigenlijk ook geen duidelijk plan. Maar ik wist Ć©Ć©n ding zeker: ik wilde absoluut niet terug naar het oude tempo.
Niet terug naar een leven dat mij langzaam leeg trok.
Dus besloot ik, ondanks de onzekerheid, voor mezelf te beginnen (zonder plan).
Ik ging mezelf vragen stellen zoals:
Waar krijg ik Ć©cht energie van?
Wat raakt mij diep?
Wat wil ik bijdragen aan deze wereld?
Hoe wil ik leven, niet alleen werken?
Ik volgde cursussen. Maar ik vroeg ook mensen om hulp, want met alleen cursussen kwam ik er niet.
Wanneer we een leven willen leiden dat we niet gewend zijn, moeten we ook nieuwe stappen ondernemen die ongemakkelijk zijn. Hulp vragen, durven ontvangen - die waren daar ook onderdeel van.
āLaterā bestaat niet
Ik zie zoveel mensen om me heen ā van mijn leeftijd (30) ā die vier of vijf dagen per week werken en toch ook al jĆ”ren zeggen: "Later wil ik iets anders doen.ā
En ik denk dan vaak: later is al begonnen.
Ik hoor mensen van zestig nog zeggen: āIk wil ooit nog een grote reis maken.āāIk wil ooit nog kunst maken.āāIk wil ooit nog echt leven.ā
Maar wanneer is dat dan?
Als het perfect uitkomt?
Als er genoeg geld is?
Als alle voorwaarden kloppen?
Mijn ervaring is: die dag komt zelden vanzelf.
Dromen mogen klein beginnen
Wat ik hoop met mijn werk, mijn leven en mijn aanwezigheid is dit: Dat ik kan laten zien dat je dromen nuĀ mogen beginnen. Ook als ze klein zijn. Ook als ze wiebelig zijn. Ook als ze onlogisch lijken. Ook als je bang bent.
Je hoeft niet meteen je hele leven om te gooien: en je mag langzaam beginnen... Misschien begint het voor jou met:
Ć©Ć©n ochtend per week zonder haast
vaker naar buiten
je telefoon iets minder pakken
je lichaam iets meer voelen
Ć©Ć©n verlangen serieus nemen
Ć©Ć©n nee durven zeggen
Ć©Ć©n ja voelen in je buik
iemand vertellen over je dromen, of om hulp vragen...
Je lijf weet de weg
Wat ik steeds meer heb geleerd, is dit:
je hoofd maakt plannen, maar je lijf vertelt de waarheid.
En als je leert luisteren naar je lichaam:
wanneer je spanning voelt
wanneer je moe bent
wanneer iets stroomt
wanneer iets knijpt
dan verandert je leven vanzelf van richting.
Dan zal je zelfs merken...: ik hoef niet harder, ik hoef niet sneller, ik hoef niet beter.
Mijn missie
Mijn missie is om te laten zien dat het anders kan. Dat je niet hoeft te wachten tot je tijd of geld hebt om te leven zoals je verlangt. Dat je leven zoveel meer is dan de voorwaarden in je hoofd.
Dat verandering vaak begint met Ć©Ć©n kleine verschuiving in aandacht. Van buiten naar binnen. Van moeten naar mogen. Van haast naar aanwezigheid.
Ik geloof dat we niet gemaakt zijn voor een leven op volle snelheid. Ik geloof dat we gemaakt zijn voor ritme. Voor seizoenen. Voor voelen en verbinden; vanuit rust.
En misschien is dat wel waar Ella Gaia voor staat: een plek waar je weer even thuis mag komen: in jezelf, je lichaam, jouw natuur.
Dankjewel voor het lezen,
liefs, Ella
