Community, samenkomen en de wijsheid die ontstaat wanneer we vertragen

We leven in een tijd waarin veel mensen zich tegelijkertijd méér verbonden en méér eenzaam voelen dan ooit. We staan de hele dag in contact met elkaar; via schermen, sociale media en berichtenapps: en toch missen veel mensen iets essentieels. Iets ouds en iets menselijks...

Echte aanwezigheid is samenkomen zonder haast... Het is elkaar omarmen, ook in de verschillen, en vertragen in een groep... waarin iedereen de ruimte krijgt om gewoon te zijn.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat community niet alleen “gezelligheid” is. Het is iets veel diepers. Community is een plek waar wijsheid ontstaat en spiegels mogen verschijnen. Het is waar inspiratie rondgaat tussen mensen; ook in de verschillen. Waar je herinnerd wordt aan delen van jezelf die je in het dagelijks leven misschien kwijt bent geraakt, omdat we elkaar nodig hebben om te spiegelen.

En soms gebeurt dat juist ook wanneer je nieuwe groepen verkent... wanneer je openstaat voor nieuwe plekken en nieuwe energieën. Niet om jezelf opnieuw uit te vinden, maar juist om jezelf opnieuw te ontmoeten. In dit artikel vertel ik over mijn reizen (letterlijk en figuurlijk) naar community wijsheid.

cacaoceremonie bij Ella Gaia

De wijsheid van samen vertragen

Er zit iets bijzonders in mensen die bewust samenkomen: omdat we de druk van presteren mogen loslaten als er echte veiligheid is. Dan voelen mensen niet meer de impuls om indruk te maken of productief te zijn, maar dan is er ruimte voor echtheid... om kwetsbaar te zijn, ook in de groep en met elkaar.

Doordat we naar elkaar luisteren en met elkaar meevoelen, vergroten we onze empathie. Door verhalen te delen of juist samen stil te zijn, verkennen we nabijheid en sociale veiligheid. Mensen verzamelen zich al duizenden jaren in cirkels rondom groepen om precies dit te doen: het is belangrijk en een basisbehoefte om samen te komen.

Wanneer mensen vertragen in een groep, ontstaat er vaak een andere vorm van intelligentie. Een collectieve wijsheid die je niet altijd kunt uitleggen, maar wel kunt voelen... die herken je vast zelf ook.

Je merkt ineens:

• dat andere mensen met dezelfde thema’s worstelen;

• dat je niet alleen bent;

• dat gesprekken nieuwe ideeën openen;

• dat inspiratie ontstaat in verbinding;

• en dat heling soms gewoon begint bij gezien worden.

  
  

Community hoeft daarbij niet perfect te zijn... Want het gaat niet om altijd dezelfde mening hebben of constant diepgaande gesprekken voeren. Het is juist eerder de veilige sfeer die samen gemaakt wordt, die zo bijzonder is. En dan mogen er ook discussies of meningsverschillen zijn, juist.

Waarom nieuwe plekken ons kunnen openen

Soms hebben we nieuwe omgevingen nodig om onszelf scherper te kunnen voelen... misschien herken je het zelf ook: als je door heftige processen gaat, heb je soms het verlangen om een nieuwe omgeving op te zoeken. Dat is heel natuurlijk.

Dat merkte ik zelf ook sterk tijdens mijn reizen naar Glastonbury, Somerset. Glastonbury is een plek waar ik meerdere keren naar ben teruggekeerd en waar ik steeds opnieuw die kracht van community kon ervaren. Het is een plek waar ik nog vaak naar terug zal gaan...

Veel mensen kennen Glastonbury vanwege het grote festival, maar het is ook een stad die bekend staat om de spirituele geschiedenis, de Tor, de mythes rondom Avalon of de alternatieve gemeenschap die er leeft.

Maar wat mij vooral raakt, is de energie van vertraging en openheid die er hangt. Mensen lijken er op een andere manier aanwezig te zijn... mensen kijken elkaar aan op straat en zeggen gedag. En in Utrecht krijg je een scheve blik als je dat doet. Voor mij voelde het dan ook als thuiskomen... iets wat ik kende van mijn jeugd in Drenthe. En elke keer als ik daar ben, merk ik dat er iets in mij verschuift.

Glastonbury Tor

De zoektocht naar verbinding

De laatste keer dat ik terugkwam uit Glastonbury, voelde het als een zoektocht... Ik had een diep verlangen om (soortgelijke) mensen te ontmoeten, om diepe gesprekken te hebben, om “dat gevoel” te vinden waarvan ik dacht dat het ergens buiten mij lag... en zo bleef ik de eerste dagen zoeken.

Maar juist op de momenten dat ik stopte met zoeken, ontstond er rust en openheid: dan ontstonden er spontane gesprekken met vreemde mensen, of werd ik plots uitgenodigd om mee te doen met een ceremonie.

En eenmaal thuis besefte ik: misschien was het helemaal niet de bedoeling dat ik constant verbinding buiten mezelf zocht... Misschien was het juist de bedoeling dat ik daar alleen was; en dat de aanwezigheid al voldoende zou zijn. Dat ik de energie van die plek mocht ervaren zonder die direct te vullen met verwachtingen, afleiding of bevestiging van anderen. Alsof ik iets mocht incasseren en mocht meenemen naar huis.

Spiritualiteit als subtiele aanwezigheid

Die reizen naar Glastonbury hebben me ook opnieuw doen laten nadenken over spiritualiteit. Ik merk dat ik steeds minder behoefte heb aan spiritualiteit als iets extreem zichtbaars... denk aan de stereotype spirituele dingen...

Hoe meer ik ontdek, hoe meer ik me besef... Juist die subtiele vorm van spiritualiteit spreekt me steeds meer aan; die natuurlijke kant ervan. Spiritualiteit als simpele aandacht en vertraging. Of het ontdekken van je eigen ritme en daarmee experimenteren.

Ik zie het ook in symboliek in de boeken die ik lees, of de dingen die ik zie tijdens mijn reizen... ik vind het tijdens mijn wandelingen in de natuur en de simpele aanwezigheid. Het gaat om betekenis voelen in het alledaagse.

Niet iets wat voortdurend benoemd hoeft te worden, maar iets wat voelbaar aanwezig mag zijn in de manier waarop we samenkomen, werken, creëren en leven...

Dat is ook wat ik steeds meer wil brengen binnen Ella Gaia. Niet alleen evenementen organiseren, maar ruimtes creëren waar mensen mogen landen... waarin ze voelen dat ze al genoeg zijn. Waar geen perfectie nodig is, maar waar gespeeld, gevoeld en vertraagd mag worden.

(c) Ella Gaia, Utrecht

Verbinding met jezelf verandert ook je verbindingen met anderen

Iets anders wat deze reizen me opnieuw laten zien, is hoeveel liefde er eigenlijk al aanwezig is. Want wanneer je met open houding en rustige aandacht arriveert op een plek, maak je ook ruimte voor de kleine ontmoetingen. Hoe je plots aan de praat kan raken met iemand in een café en vervolgens de dag erna samen naar een evenement gaat... of hoe je in de bus een diep gesprek voerde met iemand die je daarna nooit meer spreekt.

En ik merk steeds sterker: hoe dieper de verbinding met mezelf wordt, hoe echter mijn verbindingen met anderen voelen. Niet omdat alles altijd perfect of makkelijk is, maar juist omdat er meer openheid en eerlijkheid ontstaat.

En ik denk dat diepe verbinding niet begint bij harder zoeken naar mensen, maar bij thuiskomen in jezelf.

We zijn gebouwd voor samenzijn, voor community

Mensen zijn sociale wezens en we hebben het nodig om elkaar te zien en te spreken; dat is een feit. En tegenwoordig is het zo makkelijk om die verbinding verplaatsen naar een whatsapp-chat of een instagramfeed... Ik geloof dat echt contact heel belangrijk blijft. In gesprekken, in rituelen, in samenzijn. En de gedeelde ervaringen.

Dat betekent niet dat je altijd onder mensen hoeft te zijn, want alleen zijn kan ook enorm voedend zijn...

Maar gezonde community herinnert ons eraan dat we het leven niet volledig alleen hoeven dragen.

cacao ceremonie bij Ella Gaia

De kracht van ruimte en stilte

Misschien onderschatten we vaak nog hoeveel kracht er zit in vertraging met elkaar... Want hoe vaak komt het wel niet voor dat je tijdens een koffiemoment met iemand toch je telefoon pakt? Of hoe veel aandachtspanne heb je uberhaupt voor het echte samen zijn, zonder constant in gesprek te blijven...?

Ik geloof dat het steeds belangrijker wordt om weer te leren samen zijn. Offline... in tijd nemen om te zijn en stilte toe te laten, ook als je samen bent. In niet constant hoeven presteren voor de mensen om je heen, maar in de ruimte te laten ontstaan wat er wil komen...

Want juist in die open ruimte:

• ontstaan de beste ideeën,

• verdiepen verbindingen spontaan,

• ontspant het zenuwstelsel,

• groeit creativiteit,

• en voelen veel mensen weer wat werkelijk belangrijk voor hen is.

  
  

De natuur leeft ook niet in constante haast: seizoenen veranderen, golven bewegen en bomen verliezen bladeren en groeien opnieuw aan... Het is een cyclisch proces waarin ruimte ook een belangrijke plaats krijgt; en zo is het voor ons mensen ook.

Tot slot

Community gaat voor mij niet over populair zijn of altijd omringd worden door mensen... Het gaat juist over plekken creëren waar echtheid mag bestaan: waar je kwetsbaar kunt zijn, waar je je veilig en gedragen voelt. En waar we herinnerd worden aan het feit dat we onderdeel zijn van iets groters dan alleen ons hoofd of onze agenda.

Misschien is dat uiteindelijk ook de wijsheid die zoveel bijzondere plekken, reizen en ontmoetingen proberen te laten zien: Dat er kracht zit in aanwezigheid en dat verbinding begint bij jezelf. En dat het leven vaak mooier wordt wanneer we onszelf toestemming geven om écht samen te komen.

Dankjewel voor het lezen,

Liefs, Ella