Laura's verhaal: Ik kan gewoon zelf vliegen

In dit artikel lees je een gastblog van Laura ten Hoedt: Laura schrijft sinds een paar maanden voor Ella Gaia: haar woorden raken... en sinds kort is Laura begonnen als zelfstandig ondernemer met Lauraakt. Nieuwsgierig naar Laura? Bekijk haar profiel hier.

Toen ik klein was, wilde ik stewardess worden.

Niet een beetje, maar echt heel graag..: Ik zie mezelf nog zitten in de woonkamer terwijl mijn vader “vliegtuigje” speelde met me.

Armen wijd en door de lucht; dat gevoel van omhoog gaan.

Over alles heen kunnen kijken. De vrijheid en ruimte... En ergens dacht ik later dat dat voorbij was.

Ik dacht dat vliegen iets was voor andere mensen.

Omdat ik ooit gehoord heb dat ik niet groot genoeg was om stewardess te worden; zo bizar eigenlijk. Hoe één zin een compleet verhaal kan worden.

En zonder dat ik het doorhad, werd dat misschien wel: ik ben niet groot genoeg om echt te vliegen.

Niet letterlijk, maar in het leven. Niet te zichtbaar en niet te groots... Niet teveel ruimte innemen, niet te vrij zijn. En toch bleef vliegen me altijd roepen.

En toen ik twee jaar geleden compleet vastliep en mezelf kwijt was, zag ik vogels vliegen en begon ik soms gewoon te huilen. Omdat iets in mij wist: daar wil ik heen.

Nog steeds heb ik dat met vogels... Ik vind ze magisch. Vrij. En nu zie ik ineens: misschien ging het nooit over stewardess worden. Misschien ging het altijd over expansie. Over het gevoel dat er meer mogelijk is.

Dat je niet gemaakt bent om klein te blijven. Dat je richting mag kiezen: en dat je mag bewegen. Dat je omhoog mag.

Ik hoef niet meer te wachten

Grappig genoeg had ik vroeger ook een obsessie met de film Dirty Dancing. Dat eindstuk... Dat “vliegen”. Baby die gedragen wordt.

Opgetild. Springen. Vertrouwen.

Die scène heb ik echt zo vaak gekeken: en nu snap ik waarom. Omdat het ergens voelde als vrijheid. Als volledig durven gaan. Jezelf durven geven aan iets groters dan angst.

Alleen zie ik nu iets nieuws: want ik hoef niet meer te wachten tot iemand mij optilt. Ik kan gewoon zelf vliegen. En dat is denk ik wat er nu echt aan het veranderen is in mijn leven:

Ik kijk niet meer naar andere mensen die vrij leven, wealth ervaren, groot durven dromen of ruimte innemen alsof dat alleen voor hen bedoeld is. Ik wil het zelf ervaren.

Niet vanaf de zijlijn en ook niet als toeschouwer, maar als deelnemer in mijn eigen leven. En ineens valt alles samen: waarom ik altijd geraakt werd door vliegen.

Waarom ik altijd meer voelde. Waarom ik mensen in beweging wil brengen.

Lauraakt: mensen in beweging brengen

Waarom Lauraakt gaat over richting, expansie en ruimte: want ik wil mensen laten voelen dat ze niet vast hoeven te blijven zitten in een oud verhaal.

Dat je een nieuwe richting mag kiezen zonder dat je iemand afwijst. En dat jouw koers niet dezelfde hoeft te zijn als die van je ouders. Of van je omgeving, of wie je vroeger was.

Want je mag zelf achter het stuur gaan zitten... en misschien is dat wel wealth. Niet alleen geld, maar ruimte.

Vrijheid. Mogelijkheid. Leven. Ik ben klaar om te gaan vliegen.

Laura ten Hoedt is oprichter van 'Lauraakt' en schrijver van deze blog

Ik kan gewoon zelf vliegen

Toen ik klein was, wilde ik stewardess worden. Niet een beetje, maar echt heel graag.

Ik zie mezelf nog zitten in de woonkamer terwijl mijn vader “vliegtuigje” met me speelde. Armen wijd, zwevend door de lucht. Dat gevoel van opstijgen. Over alles heen kunnen kijken.

Vrijheid. Ruimte.

Dankjewel voor het lezen,

Laura ten Hoedt