Zin en betekenis vind je niet in je eentje: Eveline's verhaal

Soms breekt het leven je open op een manier waar geen voorbereiding tegenop kan. Niet in één moment, maar in een opeenstapeling van gebeurtenissen die langzaam alles verschuiven wat ooit vanzelfsprekend was. Wie ben je nog, als alles wankelt? Voor Eveline Oostdijk werd die vraag werkelijkheid.

In dit artikel lees je over Evelines verhaal van verlies: en hoe zij in het midden van deze periode op zoek ging naar betekenis en verwerking.

Zoeken naar betekenis

Eveline (43) studeerde humanistiek in Utrecht en werkt tegenwoordig bij het Humanistisch Verbond. Al meer dan twintig jaar beweegt ze zich rondom vragen van zingeving, levensbeschouwing en wat het betekent om mens te zijn. Het is onderdeel van wie zij is.

“Humanisme is voor mij geen label,” vertelt ze. “Het is een streven. Een poging om open, vragend en verbindend in het leven te staan.” Die houding liep als een rode draad door haar leven.

In haar werk als onderzoeker, opleider en denker over opvoeding en onderwijs; maar ook in hoe ze naar zichzelf en anderen keek. Alsof ze zich al die jaren voorbereidde op vragen waar nog geen antwoord op was...

Wanneer je wereld uiteenvalt

Twee jaar geleden verandert alles voor Eveline. Want na een lange periode van worsteling en verslaving overlijdt haar zus door zelfdoding. In diezelfde periode komt ook haar lange huwelijk ten einde. Wat eerst langzaam uit elkaar groeide, valt uiteindelijk uiteen. “Twee enorme verliezen tegelijk,” zegt ze.“Mijn gezin van herkomst was stuk. En mijn eigen gezin ook.” Het is niet alleen het verlies van mensen, maar van een hele structuur. Een leven dat niet meer bestaat. Ze beschrijft het als een soort wedergeboorte. “Hoe geef je je leven opnieuw zin, als alles veranderd is?”

“Je hele weefsel verandert als het ware,” vertelt ze. “Vriendschappen, routines, hoe je jezelf ziet. Alles moet opnieuw vorm krijgen.”

Eveline Oostdijk

Rouw is geen rechte lijn

In het eerste jaar na het verlies begint Eveline te schrijven: ze doet het om te verwerken, en later om te delen. Geen afgerond verhaal, maar losse fragmenten uit haar eigen leven. “Rouw is niet iets dat in fases verloopt,” zegt ze. “Het is grillig. Het verdriet kan je in de supermarkt overvallen. En daarna kun je weer een hele goede dag hebben.” Ze probeert woorden te geven aan iets wat eigenlijk niet te vangen is. Het resulteert uiteindelijk in een klein, persoonlijk boekje: Ik huil alleen op maandagavond:

Door Eveline Oostdijk (c)

De titel ontstaat in een therapiegroep waar ze wekelijks samenkomt met anderen.“Ik huilde daar vaak,” vertelt ze. “En op een gegeven moment zei ik als reactie op iemand anders: ik spaar het op hoor, ik huil alleen op maandagavond.”

Wat als grap begon, werd een uitnodiging naar iets groters. Eveline deelt het boekje met de mensen die het nodig hebben – of simpelweg met wie ze graag haar ervaringen deelt.

Delen als vorm van dragen

Wat opvalt in Evelines verhaal, is haar openheid. Ze schrijft, deelt, spreekt - ook op momenten dat ze zelf nog middenin de verwarring zit. “Door te delen hoef ik het niet alleen te doen,” zegt ze. “En anderen herkennen er ook iets in.”

Daar ontstaat iets wederkerigs. Mensen spiegelen, reageren, openen zich. Haar verhaal wordt immers geen afgesloten proces, maar eerder een beweging tussen mensen. En misschien ligt daar wel de kern.

Dat rouw iets is wat gedragen mag worden - samen.

Geen handboek voor verlies

Wanneer ik haar vraag wat ze zou willen meegeven aan iemand die zelf door een periode van verlies gaat, blijft het even stil. “Je kunt het niet voorschrijven,” zegt ze. “Er is geen handboek.”

Wat ze wél voorzichtig aanraakt is dit: “Probeer het niet op te lossen.” Rouw is geen probleem dat weg moet. Het wordt onderdeel van je leven. Van wie je bent.

En misschien nog belangrijker: “Zoek wat jou troost.”

Voor haar is dat schrijven, taal, delen met anderen. Voor iemand anders kan dat stilte zijn, natuur, muziek. Er is geen juiste manier. Alleen een eigen weg… en je mag jezelf de tijd geven om te ontdekken wat voor jou werkt.

Wat verlies ook blootlegt

Hoewel ze niets wil romantiseren, benoemt Eveline ook dat verlies iets zichtbaar maakt. Patronen en relaties…: manieren van leven die misschien al langer niet meer klopten. “De prijs is heel hoog,” zegt ze. “Maar het maakt ook dingen duidelijk.”

Ze merkt dat ze dichter bij zichzelf is gekomen. “Soms vragen mensen: ben je veranderd? En dan denk ik: nee, want ik ben meer mezelf geworden.” Alsof het einde van iets, ook een begin markeert.

Je hart open houden

Misschien wel het meest opvallende in haar verhaal, is wat níet is gebeurd. Ze is niet verhard, gesloten of bitter geworden. Eveline blijft zacht en open: “Ik heb mijn hart niet dichtgedaan,” zegt ze. Ondanks alles: het verlies, de breuk, het opnieuw beginnen - is haar vertrouwen in de liefde gebleven.

“Ik heb het vertrouwen in de mens, in het leven, niet verloren.” Sterker nog, ze voelt juist hoe essentieel liefde is. Uiteindelijk gaat het daarover: over hoe we hier zijn met elkaar. Niet door het lijden te ontkennen, maar door het te erkennen als iets wat we allemaal delen: Iedereen krijgt te maken met verlies. Daar zit juist verbinding.

Eveline Oostdijk

Eveline is opgeleid als humanisticus en docent levensbeschouwing. In 2022 promoveerde ze aan de Universiteit voor Humanistiek op een onderzoek naar humanistische vorming. Momenteel werkt ze bij het Humanistisch Verbond als landelijk coördinator Sprekers bij Uitvaarten.

Een rode draad in haar werk en leven wordt gevormd door het zoeken naar verbinding en het creëren van gemeenschappen, met name op het gebied van existentiële vragen. Eveline heeft drie kinderen en woont in Wageningen.

'…but losing you doesn't mean that you’re gone, in our thoughts, in our thoughts you live on'

- Zimmerman

Annemarie

1984-2024 -

Dankjewel voor het lezen van Eveline's verhaal. Wil jij meer weten over Eveline? Bekijk haar linkedinpagina hier.