Hoe mijn autisme-diagnose mij juist socialer maakt
- Ella van der Naalt
- 2 uur geleden
- 6 minuten om te lezen
Een persoonlijk verhaal over langzaam leven, gevoeligheid en jezelf opnieuw ontmoeten
Een paar maanden geleden ontdekte ik dat ik autisme heb. Ik ben een sociale vrouw van 30 die meekomt in de maatschappij. Maar dat is niet altijd zo makkelijk: op 24 jarige leeftijd kreeg ik een burn-out... en in de afgelopen 6 jaar heb ik mijn eigen bedrijf gestart en langzame leven gebouwd. Begin dit jaar kreeg ik te horen: ik ben autistisch. In dit artikel lees je over hoe ik als 30 jarige vrouw in Nederland omga met overprikkeling en hoe ik een langzamer leven heb gemaakt voor mezelf. Ik vertel je over mijn diagnose autisme en leg je uit hoe ik nu langzaam leef.
Gevoeligheid is belangrijk
Wanneer ik terugkijk, besef ik dat dit verhaal niet begint bij mijn diagnose, maar al vele jaren eerder.
Ik begin bij een belangrijk moment: in januari 2020, vlak aan het begin van de coronapandemie, viel ik uit op mijn werk in de kinderopvang.
Ik was 24, werkte en deed mijn best om alles goed te doen. Maar de dagen waren te lang, de drukte intens en de prikkels te heftig.
In de avonden kon ik alleen maar televisie kijken als een zombie, omdat ik zo oververmoeid was van dit systeem.
En er was altijd dat knagende gevoel dat mijn leven niet helemaal klopte. En misschien herken je dat zelf ook wel: Dat gevoel dat je zou moeten weten wat je wil, terwijl je eigenlijk vooral bezig bent met overeind blijven... Dat je droomt van andere soorten levenspaden, maar er simpelweg geen ruimte voor hebt...? Dan ben je niet alleen.
Jongvolwassen in dit decennium
De wereld vraagt veel van jonge mensen. Alles wordt duurder, dus we werken harder. En tegelijkertijd worden we overspoeld door boodschappen dat we ons hart moeten volgen, onze droom moeten kennen, een passie moeten hebben, succesvol moeten zijn.
Onze ouders benoemen hoe belangrijk het is om goed te blijven werken, een huis te kopen en vooral veiligheid voorop te stellen. Maar ondertussen is de wereld steeds onveiliger en overprikkelender...
Dat systeem voelt voor mij alsof er geen ruimte meer is om simpelweg te ademen... en laat dat nou zo belangrijk zijn. ;)
De burn-out
6 jaar geleden, in 2020, trok mijn lichaam dan ook de stekker eruit: burn-out. Wat toen volgde waren twee stille jaren thuis. En in die stilte begon ik na een aantal maanden voor het eerst Ć©cht te voelen hoe het met me ging.
Veel mensen maken dit ook mee. En het zijn vaak die gevoelige mensen die zich verantwoordelijk voelen voor dynamiek, gevolgen en andere mensen... Het zijn vaak die mensen die ergens voelen dat ze iets anders willen met hun leven, maar niet goed weten 'hoe.'
En zo was het ook voor mij: In de jaren van mijn burn-out bouwde ik iets wat uiteindelijk Ella Gaia zou worden, al wist ik dat toen nog niet... een leven en bedrijf waarin ik ruimte kan maken voor mijn innerlijke wereld, voor vertraging en stilte. En nu leef ik elke dag langzaam: Werken wanneer en zovaak ik dat zelf wil. Waar het niet gaat over hoevaak ik aanwezig ben, maar wat ik te brengen heb: als mens. Waar het natuurlijk stroomt.
Waarin wekkerloze ochtenden normaal zijn. Waarin ik mijn dagen inricht op basis van mijn energie en cyclus. Waarin ik voel: dit klopt.
Langzaam leven is taboe in Nederland
Maar langzaam leven zorgt niet alleen voor rust... het zorgt ook voor wrijving en weerstand.
En in de afgelopen jaren voelde ik vaak dat ik afweek van de mensen om me heen... En dat is ongemakkelijk.
Want terwijl mijn vrienden huizen kochten, carriĆØres opbouwden en gezinnen stichtten, liep ik mijn eigen pad. Een pad dat soms voelde als een smal paadje door een dicht bos, waar ik de weg moest zoeken zonder kaart...
Ik voelde me vaak anders, soms eenzaam, soms onbegrepen.
En wilde het graag begrijpen...
En om dat te verwerken, begon ik te schrijven. Elke dag. Soms uren achter elkaar... soms een paar minuten.
Schrijven om te verwerken
Het schrijven begon tijdens een maand in Schotland in 2023. Daar schreef ik alles van me af: gedachten, emoties, observaties, angsten, verlangens. Het schreef zich bijna vanzelf.
En terwijl ik typte, ontdekte ik dingen over mezelf die ik nooit eerder zo duidelijk had gezien.
Ik zag namelijk in mijn eigen woorden hoe diep mijn empathie gaat. Hoe ik patronen bij anderen herken voordat ze die zelf herkennen... soms maanden (of jaren) van tevoren. Hoe mijn emoties niet klein zijn, maar intens... en hoe mooi dat is.
Hoe mijn zachtheid kracht is... maar hoe ik grenzen moet bewaken, omdat ik anders leegloop.
Ik begon mezelf te begrijpen... op een dieper niveau.
En precies toen ik meer liefde leerde voelen voor deze delen van mijzelf, begon ik ook online steeds meer vrouwen tegen te komen die spraken over autisme. Niet in de clichƩs, niet in de stereotypen, maar juist in nuances waar ik mezelf in herkende.
Autistische vrouwen online
Op social media zag ik steeds meer filmpjes van vrouwen die sociaal en empathisch zijn: en tĆ³ch ook autisme hadden. Vrouwen die zich dagelijks aanpassen, maskeren, analyseren...
Maar die ook ondernemen, faciliteren en in groepen juist floreren omdat ze de dynamiek scherp waarnemen. En ik herkende mezelf in die prachtige vrouwen...
Het was alsof iemand eindelijk mijn binnenwereld hardop uitsprak. En toen viel alles - heel langzaam, stukje bij beetje - op zijn plek.
De diagnose autisme
Begin februari 2026 hoorde ik officieel dat ik autisme heb: level 1 op sociaal gebied, level 2 op prikkelverwerking. En ja - het klopte als een bus. Wat een opluchting!
Maar die diagnose brengt ook onzekerheid... want soms ben ik bang dat anderen mij als 'ziek' of 'anders' zullen gaan zien. Bang dat zij alleen het stereotype beeld zullen kennen van autisme...: en dat is zo beperkt! Bang dat ze denken aan karakters als 'Sheldon Cooper' en 'Rain Man'.
Want voor mij brengt deze diagnose geen verandering, maar juist vooral heel veel kennis en begrip. Eindelijk begrijp ik waarom mijn leven werkt zoals het werkt.
Eindelijk begrijp ik mezelf.
En nu snap ik waarom langzaam leven voor mij geen keuze is, maar een noodzakelijke bedding. Ik snap waarom ik juist zo goed ben in het begeleiden van groepen. Ik snap waarom verbinding voor mij zo belangrijk is: en ook waarom ik ook vaak afstand voel. Ik snap waarom ik ruimte en stilte nodig heb. En waarom emoties diep gaan; tranen makkelijk (soms dagelijks kunnen) komen. En ik snap waarom mijn werk als ondernemer klopt bij wie ik ben.
Het mooiste van alles is dat de diagnose me niet in een hokje duwde. Het tegenovergestelde gebeurt: ik voel me vrijer, socialer.
Want nu ik dit weet, praat ik eerlijker, zonder schaamte. Geef ik grenzen aan, omdat ik mezelf niet meer zie als iemand die āmoet kunnen wat anderen kunnenā. En nu kan ik juist meer aanwezig zijn bij de mensen die ik liefheb, omdat ik ook aanwezig ben bij mezelf. Ik voel me minder āvreemdā en daardoor juist meer verbonden.
Autisme maakt je niet minder sociaal, maar meer jezelf
En precies daarom deel ik dit.
Omdat ik voel dat er zoveel vrouwen zijn die denken dat ze āte gevoeligā zijn, of āte intensā, of āte moeā, of āniet gemaakt voor deze wereldā. Maar misschien zijn ze gewoon neurodivergent.
Misschien hebben ze een zenuwstelsel dat rust nodig heeft en verlangen ze naar een leven dat meer past bij hun binnenwereld...
En ik geloof dat er een zachte revolutie gaande is.
Een beweging waarin vrouwen zichzelf terugvinden in hun gevoeligheid, hun diepe denken, hun behoefte aan rust. Een beweging waarin we ontdekken dat autisme bij vrouwen anders uitziet, zachter, socialer, wijzer bijna.
En ik voel dat ik mijn eigen verhaal wil vertellen, omdat representatie belangrijk is.
Omdat mijn zenuwstelsel niet minder waard is dan het gemiddelde. Omdat mijn traagheid een kracht is. Omdat mijn empathie mijn werk draagt. Omdat ik wil laten zien hoe autisme eruit kan zien in een vrouw van dertig, in Nederland, met een open hart en een langzaam leven.
Dit is wie ik ben.
En ik ben dankbaar dat ik haar nu eindelijk herken.
Als je dit leest en iets in jou fluistert: ādit herken ikāā¦ dan is dat misschien het begin van jouw eigen verhaal. Je hoeft het niet meteen te begrijpen.
Je hoeft niet meteen een label te willen... Maar je mag wel onderzoeken... op je eigen manier. En je mag vragen stellen. Je mag voelen en je mag langzaam gaan.
Je mag jezelf ontmoeten: precies zoals je bent.
Dankjewel voor het lezen, liefs, Ella
