Stoppen met Instagram voelde als falen. Tot mijn lichaam iets anders zei.
- Ella van der Naalt
- 1 dag geleden
- 6 minuten om te lezen
Waarom ik stopte met Instagram voor mijn bedrijf
Toen ik stopte met Instagram voor dit bedrijf, voelde het alsof ik iets onmogelijks deed.
Het voelde alsof ik tegen een stroom in zwom - in een wereld waarin zichtbaarheid gelijkstaat aan bestaansrecht. Het voelde alsof ik iets opgaf waar ik jarenlang aan had gebouwd; de stemmen in mijn hoofd vertelden me dat het niet kon, niet mocht:
En toch voelde het óók als opluchting. Want de waarheid was ook: mijn lichaam wilde dit al heel lang niet meer.
In dit artikel vertel ik je hoe ik de beslissing maakte om te stoppen met Instagram en social media. En waarom het niet bij mij past. Misschien vind jij herkenning, of denk je ook na over stoppen met social media. Lees dan gerust verder!
Hoe Instagram ooit voelde als magie
Toen ik in 2020 begon met het delen van mijn tekeningen op Instagram, gebeurde er iets bijzonders... mijn tekeningen delen gaf heel veel voldoening. En het voelde alsof er een poort open ging... er ontstond een nieuwe wereld.
Ineens begonnen er meer dromen te stromen, ideeën, kansen, samenwerkingen en leuke ontmoetingen. Ik deed uiteindelijk ruim zes exposities: en ontwikkelde mezelf op nieuwe manieren. Mijn ondernemersdrift werd gewekt: en niet vanuit geld of succes, maar vanuit die creativiteit en vanuit bezieling.
Langzaam vervormde dat creatieve pad zich richting coaching, ceremonies en communitywerk... Er is niet 1 weg geweest hoe ik daar gekomen ben, maar de puzzelstukjes vielen stuk voor stuk in elkaar.
En dus maakte ik in 2022 een tweede account aan: Ella Gaia. Een plek waar ik schreef over lichaamsbewustzijn, emoties, zachtheid, heling en mens-zijn... eerst vanuit mijn eigen ervaring, en al gauw ook om anderen te helpen.
In 2022 schreef ik mij dan ook officieel in bij de KvK, al had ik daarvoor al cliënten begeleid. En die Instagram-pagina’s voelden jarenlang als een verlengstuk van mijn binnenwereld: ik creëerde er een kleine digitale wereld, een community. Mensen begonnen mijn werk te volgen en uiteindelijk groeide het account naar ruim 2000 volgers. Maar onderweg veranderde er ook heel veel...
Van community naar constante aanwezigheid
Tussen die volgers zat ook steeds meer ruis... Instagram werd langzaam een verzameling van constante advertenties en spam. Mijn privé berichten inbox vulde zich steeds vaker met ongevraagde reclame: of ik mee wilde doen met een cursus, of ik al had nagedacht over coaching. De branche waar ik onderdeel van uitmaakte, werd ineens vervelend.
Instagram werd een platform voor mensen die cursussen wilden verkopen... en ik voelde de druk om mee te bewegen. Het gevoel dat alles een verdienmodel moest worden: dat ik ook zelf moest gaan verkopen en promoten op die manier. Alsof oprechte verbinding langzaam werd overgenomen door marketingtaal...
Instagram voelde steeds minder als een creatieve plek en steeds meer als een kleine kopie van de maatschappij waarin we leven:
altijd zichtbaar moeten zijn,
constant moeten bewijzen dat het goed gaat,
persoonlijke verhalen omzetten in content,
je leven optimaliseren,vragen om aandacht,
vragen om geld,
aanwezig blijven in het algoritme.
Kapitalisme in een esthetisch jasje als je het mij vraagt. En ik probeerde mezelf eraan te herinneren dat ik met ella gaia óók een tegengeluid mocht zijn op datzelfde platform. Dat ik online een progressieve, regeneratieve en menselijke wereld kon bouwen... Eentje waarin zachtheid, vertraging en eerlijkheid centraal staan. En een tijdje voedde dat me ook echt!
Maar uiteindelijk niet meer. En dat was het moment dat ik besefte: dit is niet duurzaam. Dit is waar ik een keuze voor mezelf mag maken. Terug naar de basis: offline.
Ik probeerde alles om het passend te maken
Als je een eigen bedrijf hebt en je bent ''kleine ondernemer'', hangt veel van je klandizie ook af van werven en promoten. En dus wilde ik niet te impulsief stoppen met mijn kanalen... dat voelde als een te grote stap. En alle beschermingsmechanismes gingen aan: dus ik probeerde eerst alles om social media beter bij mij te laten passen.
Ik verwijderde Instagram van mijn telefoon en gebruikte het alleen nog op mijn laptop.
Ik plande berichten vooraf in, zodat ik minder hoefde te kijken.
Ik maakte minder video’s en schreef juist meer teksten, omdat schrijven dichter bij mij ligt.
Ik probeerde puurder en eerlijker te communiceren.
Ik nam talloze offline pauzes.
Ik veranderde strategieën.
Maar diep vanbinnen bleef hetzelfde gevoel terugkomen: dit klopt niet meer.
Niet omdat Instagram “slecht” is... omdat het niet past bij wie ik ben, bij wat ik aanbied. En niet omdat iedereen moet stoppen met social media, maar omdat mijn lichaam steeds harder nee begon te zeggen.
De angst om onzichtbaar te worden
En zoals vaak met lichaamswerk gebeurt, was het moment van inzicht heel confronterend. Omdat ik durfde te voelen ''ik wil dit niet meer'' en mijn hoofd schreeuwde direct iets anders: “Maar je hebt social media nodig om je bedrijf overeind te houden.”
Zo geloofde ik ook jarenlang dat klanten alleen naar je toe komen als je zichtbaar blijft en meedoet met de trends... En dat je relevant moet blijven en moet posten om herinnerd te worden. Maar tegelijkertijd wist ik diep vanbinnen ook: misschien hoeft het niet waar te zijn. Want er zijn genoeg bedrijven die floreren zonder social media.
Er zijn andere manieren van leven... en dus ook andere manieren van ondernemen. Er zijn andere manieren van verbinden: juist die offline verbindingen die we hier aanbieden bij onze evenementen. De herinneringen om het langzaam en 'eigen' te maken... En zodra ik daaraan dacht, zei mijn lichaam volledig ja.
Mijn leven lijkt soms alsof het nog 2004 is
De laatste jaren ben ik steeds meer teruggekeerd naar een langzamer leven... Eentje dat minder draait om constante prikkels en meer om aanwezigheid: het omarmen van offline zijn, van emotie regulatie en van echte - duurzame verbindingen aangaan.
Inmiddels heb ik geen WhatsApp meer op mijn telefoon... die gebruik ik alleen nog op de laptop. En ik doe niet mee aan de eindeloze scrolbeweging... Want ik word veel liever wakker zonder direct een scherm te zien... ik hoor veel liever de duif op het dak koeren.
Mijn ochtendrituelen duren vaak ruim twee uur. Ik zet thee, schrijf van me af... Soms lees ik een boek in mijn pyjama op de bank... en soms zit ik gewoon uit het raam te kijken terwijl de dag langzaam begint... omdat ik mezelf de tijd geef.
De ene dag werk ik een paar uur aan mijn bedrijf. En de andere dag stap ik in de auto naar een bos en wandel ik daar uren zonder doel.
Mijn avonden vullen zich met gesprekken met vrienden of met Pascal, mijn vriend. We eten samen aan tafel zonder scherm en hangen nog even op de bank. Mijn avonden vullen zich soms met uren boeken lezen of een serie kijken, met volledige aandacht.
Zonder telefoons in de woonkamer. Zonder meldingen die tussendoor binnenkomen. Het voelt alsof ik terug ben in 2004 en het voelt menselijker... het is een cadeau aan mijn zenuwstelsel. Maar ook aan mijn verbinding met de mensen om me heen; en de diepgang van mijn leven. En dat gun ik iedereen.
Een bedrijf bouwen zonder instagram
Er leeft een idee dat ondernemen alleen succesvol kan zijn als je voortdurend zichtbaar bent op social media. Maar steeds meer mensen voelen dat die manier van leven hen uitput... het is niet voor niets dat mensen vaker offline gaan. Dat retreats het nieuwe verdienmodel worden en dat mensen constant in burn-out komen.
Ik geloof niet dat iedereen Instagram moet verwijderen, want voor sommige mensen werkt het juist heel goed. Maar ik denk wel dat we opnieuw mogen onderzoeken: hoe willen we eigenlijk zélf leven?
Hoeveel van ons leven willen we besteden aan schermen? Hoeveel aandacht willen we weggeven?Hoeveel van onszelf willen we voortdurend zichtbaar maken? Voor mij werd het antwoord steeds duidelijker: ik wil dichter bij het echte leven blijven.
Bij gesprekken en ook met stilte. Bij natuur... en het bewuste schrijven elke ochtend in mijn pyjama.Bij kleine communities... waar mensen elkaar nog opzoeken zonder constant in beweging te zijn. En bij offline ontmoetingen... waar ruimte is voor emotie en stilte. Bij werk dat langzaam groeit... op mijn eigen manier... op een duurzame manier.
Omdat ik mijn leven niet wil verliezen aan voortdurende zichtbaarheid... Want de mooiste herinneringen hoeven niet zichtbaar voor de hele wereld te zijn.
Er zijn andere wegen... ook in 2026
Met dit artikel hoop ik je eraan te herinneren dat je mag vertrouwen dat er meer manieren bestaan om een leven op te bouwen. En ook voor de ondernemers... dat er meer manieren om een bedrijf te laten groeien: ook zonder social media. Want er zijn veel meer manieren om mensen te ontmoeten: en offline is toch ook veel mooier...?
Je hoeft jezelf niet beschikbaar te maken voor een algoritme dat floreert op forceren.
Misschien groeit iets soms juist beter wanneer het weer mag ademen.
Wanneer het niet de hele tijd gezien hoeft te worden.
Wanneer je terugkeert naar jezelf.
Dankjewel voor het lezen,
Liefs, Ella
