Offline leven: tips

Wat er terugkomt wanneer je meer offline gaat
Over een leven met minder schermen en meer ruimte voor het echte leven...
Toen ik stopte met Instagram voor mijn bedrijf, voelde dat in eerste instantie vooral als iets wat ik aan het opgeven was. Ik had jarenlang gebouwd aan mijn accounts, aan een community en aan de manier waarop ik mijn werk zichtbaar maakte. Er waren mensen die mij via Instagram hadden gevonden, samenwerkingen die daaruit waren ontstaan en ideeën die ooit begonnen waren met een simpel berichtje of een gedeelde tekening.
Toch merkte ik steeds sterker dat ik eigenlijk iets anders verlangde: ik verlangde naar offline gaan, helemaal. Ik wilde mijn aandacht weer wat vaker hebben bij de wereld om mij heen. Bij een gesprek aan tafel, een boek dat naast mijn bed lag, een wandeling waarbij ik nergens naartoe hoefde en de kleine dingen die je gemakkelijk mist wanneer je voortdurend ergens online aanwezig bent.
Sinds ik meer offline leef, merk ik hoeveel er eigenlijk terugkomt wanneer je je aandacht weer wat meer bij het gewone leven legt. En misschien is dat wel het mooiste aan minder online zijn: je hoeft niet voortdurend iets weg te laten. Er komt ook van alles voor terug.

Van Instagram naar de wereld eromheen... offline en online tips
Toen ik in 2020 begon met het delen van mijn tekeningen op Instagram, voelde het platform voor mij als een wonderlijke plek. Ik kon mijn werk laten zien aan mensen die ik helemaal niet kende en ineens ontstonden er nieuwe ontmoetingen, ideeën, exposities en samenwerkingen...
Er gingen deuren open waar ik daarvoor het bestaan niet eens van kende. Mijn creativiteit kreeg alle ruimte en via die weg begon ik steeds beter te ontdekken wat ik eigenlijk wilde doen.
Langzaam veranderde mijn creatieve pad richting coaching, ceremonies en communitywerk. In 2022 ontstond Ella Gaia en ook dat groeide voor een groot deel online. Ik schreef over lichaamsbewustzijn, emoties, zachtheid, heling en mens-zijn. Ik ontmoette mensen, bouwde een community op en het account groeide uiteindelijk naar ruim tweeduizend volgers.
Ik ben daar oprecht dankbaar voor. Instagram heeft mij veel gebracht en ik zou mijn geschiedenis ermee ook niet willen uitwissen... Alleen veranderde mijn relatie ermee.
Wat ooit voelde als een plek waar ik mijn creativiteit kwijt kon, begon steeds meer als een plek te voelen waar mijn aandacht werd opgeëist. Er kwamen advertenties, berichten, nieuwe trends, verkoopstrategieën en steeds meer het gevoel dat je aanwezig moet blijven om niet vergeten te worden.
Op een gegeven moment merkte ik dat ik mijn werk begon te bekijken door de ogen van het algoritme. Zou dit een goede post zijn? Moet ik hier iets mee? Zou ik hier een filmpje van moeten maken? Wanneer moet ik weer iets plaatsen? En ondertussen gebeurde het echte leven gewoon ergens anders.
Wat er gebeurt wanneer je aandacht weer ergens anders terechtkomt... het leven
Ik denk dat aandacht een veel groter onderdeel van ons leven is dan we soms beseffen. Waar je kijkt, waar je luistert, waar je tijd aan besteedt en waar je gedachten steeds naartoe worden getrokken, vormt voor een deel ook hoe je je dagen beleeft.
Toen ik minder online ging... of moet ik zeggen 'meer offline' ging, ontstond er niet ineens een leeg leven. Er kwam juist ruimte.
Ik begon weer langer boeken te lezen. Ik merkte vaker op welk weer het was. Ik kon in de ochtend uit het raam kijken zonder meteen mijn telefoon erbij te pakken. Ik kreeg weer zin om te schrijven, te wandelen, te koken, dingen te maken en ergens een hele middag mee bezig te zijn zonder dat daar een foto of verhaal van hoefde te komen.
Soms loop ik door het bos en realiseer ik me pas na een tijdje dat ik al uren geen scherm heb gezien.
Dat klinkt misschien heel klein, maar voor mij verandert het de sfeer van een dag. Je hoeft niet alles wat je doet vast te leggen om het waardevol te laten zijn.
Een wandeling hoeft geen stappenteller taak te worden. Een mooi gesprek hoeft nergens gedeeld te worden. Een middag lezen mag gewoon een middag lezen zijn. En juist daardoor krijgen zulke momenten voor mij weer iets intiems.

Mijn offline leven is net als de 90's af en toe
De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan houden van een leven waarin niet alles onmiddellijk beschikbaar is.
Mijn telefoon ligt niet standaard naast me. WhatsApp gebruik ik inmiddels alleen nog op mijn laptop. Ik wil 's ochtends liever eerst thee drinken, schrijven of rustig wakker worden dan meteen kijken wat er in de buitenwereld gebeurd is.
Mijn ochtend kan rustig twee of drie uur duren. Ik zit soms in mijn pyjama op de bank met een boek, schrijf wat gedachten op of kijk een tijdje uit het raam. Er hoeft niet direct iets. Dat gevoel vind ik heerlijk.
Soms denk ik weleens dat mijn leven daardoor een beetje op de 90s lijkt. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg... Er is iets fijns aan niet voortdurend bereikbaar zijn. Aan niet iedere gedachte meteen opzoeken. Aan een telefoon die niet de hele tijd ergens op tafel ligt te wachten op een berichtje.
Wanneer Pascal en ik samen eten, proberen we dat zonder telefoons te doen. Daarna kunnen we nog uren praten, een boek lezen of samen op de bank zitten. Soms kijken we een serie, maar dan kijken we ook echt die serie. Niet ondertussen nog berichten beantwoorden en door Instagram scrollen.
Het klinkt bijna ouderwets wanneer ik het zo opschrijf, maar ik vind het ontzettend menselijk.
Er ontstaat ruimte voor verveling thank god
Een van de onverwachte dingen die ik terugkreeg toen ik minder online ging, was verveling.
En ik bedoel dat positief. Want ja, er zijn momenten waarop ik niets te doen heb en niet meteen iets nieuws binnenkrijg. Dan moet mijn hoofd zelf maar iets verzinnen.
Soms ga ik tekenen. Soms ruim ik iets op. Soms begin ik aan een recept, pak ik een boek of loop ik naar buiten. En soms gebeurt er helemaal niets.
Juist vanuit die lege momenten ontstaan bij mij vaak nieuwe ideeën.
Niet omdat ik mezelf dwing om creatief te zijn, maar omdat mijn hoofd eindelijk wat ruimte krijgt om rond te dwalen. Een idee voor Ella Gaia kan ontstaan tijdens het douchen, tijdens het wandelen of terwijl ik met een kop thee uit het raam kijk.

Offline zijn betekent voor mij ook: meer voelen
Er is nog iets veranderd sinds ik minder online leef. Ik merk mijn eigen leven beter op...: Wanneer je veel online bent, krijg je voortdurend informatie over wat andere mensen doen, denken, kopen, voelen en belangrijk vinden. Dat kan inspirerend zijn, maar het kan ook behoorlijk veel worden.
Offline zijn geeft mij meer gelegenheid om mezelf af te vragen: wat vind ík eigenlijk leuk? Waar heb ík zin in? Waar word ik rustig van? Waar wil ik vandaag mijn tijd aan besteden?
Die vragen lijken eenvoudig, maar ik denk dat ze belangrijker zijn dan we soms denken.
Ik wil niet dat mijn dagen vooral bestaan uit reageren op wat er van buitenaf mijn aandacht vraagt. En wil ook zelf kunnen bepalen waar mijn aandacht naartoe gaat. Dat betekent voor mij niet dat ik helemaal niets meer online doe. Ik werk met een website, schrijf blogs, verstuur nieuwsbrieven en gebruik het internet op allerlei manieren. Online zijn is niet het probleem... maar ik wil alleen niet dat online zijn het vertrekpunt van mijn dag wordt.
Ook mijn onderneming mag offline groeien: wow that was a difficult one...
Misschien vind ik dat nog wel het spannendste onderdeel van deze keuze. Als ondernemer krijg je gemakkelijk het idee dat zichtbaarheid gelijkstaat aan groei. Je moet posten, delen, jezelf laten zien, aanwezig blijven en vooral zorgen dat mensen je niet vergeten.
Maar inmiddels vraag ik me steeds vaker af of dat voor iedere ondernemer de beste manier is.
Mijn bedrijf is uiteindelijk ontstaan vanuit echte ontmoetingen. Vanuit gesprekken, opleidingen, workshops, cliënten, samenwerkingen en mensen die elkaar aan elkaar doorvertelden.
En precies daar wil ik weer meer naartoe.
Een studio waar mensen elkaar daadwerkelijk ontmoeten. Een workshop waar iemand na afloop nog even blijft hangen. Een gesprek tijdens een kop thee. Een nieuwsbrief die iemand rustig leest wanneer daar tijd voor is. Een blog die iemand toevallig via Google vindt, misschien maanden nadat ik hem geschreven heb. Dat voelt voor mij veel meer als hoe Ella Gaia bedoeld is. Langzaam groeien betekent niet dat er niets gebeurt. Het betekent dat niet alles onmiddellijk hoeft te gebeuren.

Wat offline leven mij heeft teruggegeven
Ik denk dat ik vroeger vooral keek naar wat ik zou missen wanneer ik stopte met social media.
Zou ik minder mensen bereiken? Zou ik klanten mislopen? Zou ik vergeten worden? Zou mijn bedrijf nog wel groeien?
Nu kijk ik veel vaker naar de andere kant van die vraag.
Wat krijg ik ervoor terug? En dat is veel.
Ik krijg mijn ochtenden terug.
Ik krijg mijn aandacht terug.
Ik krijg ruimte om te lezen, te wandelen, te schrijven en dingen te maken zonder dat ze ergens naartoe hoeven.
Ik krijg gesprekken waarin niemand ondertussen op een scherm kijkt.
Ik krijg herinneringen die alleen van mij zijn.
Ik krijg verveling, waar vervolgens weer ideeën uit kunnen ontstaan.
De mooiste dingen in mijn leven zijn namelijk lang niet altijd de dingen die ik online kan laten zien.
Soms is het een wandeling in de regen. Een avond waarop Pascal en ik veel te lang blijven praten. Een boek dat ik in één ruk uitlees. Een ochtend waarop ik niets hoef. Een goed gesprek met iemand die ik al jaren ken. Een idee dat ineens ontstaat terwijl ik helemaal niets aan het doen ben.
Niemand hoeft dat te zien.
Ik hoef het zelfs niet altijd te onthouden.
Ik mag het gewoon meemaken.
Misschien hoef je helemaal niet offline: maar je mag wel zelf kiezen
Ik geloof niet dat iedereen Instagram moet verwijderen. Voor sommige mensen is social media een fijne plek, een belangrijk onderdeel van hun werk of een manier om contact te houden met mensen die anders ver weg zouden zijn.
Ik denk alleen dat het interessant kan zijn om eens te kijken naar je eigen aandacht.
Hoe ziet je dag eruit wanneer je telefoon niet het eerste is waar je naar kijkt?
Wat gebeurt er wanneer je een wandeling maakt zonder iets te luisteren?
Wat doe je wanneer je een avond niets gepland hebt en ook niet automatisch gaat scrollen?
Welke dingen komen er dan tevoorschijn?
Misschien ontdek je een hobby die je een beetje vergeten was. Misschien ga je meer lezen. Misschien heb je ineens zin om te bakken, te tekenen, te tuinieren of een vriendin te bellen. Misschien merk je dat je eigenlijk veel liever naar buiten gaat dan je dacht.
Voor mij is offline leven uiteindelijk geen regel geworden die ik mezelf opleg.
Het is een manier geworden om dichter bij mijn eigen leven te blijven.
En hoe langer ik dat doe, hoe meer ik merk hoeveel er eigenlijk al die tijd op me lag te wachten.
Liefs, Ella


Opmerkingen