Het verhaal achter Ella Gaia
Hoe ik vijf jaar geleden een bedrijf opbouwde
als gevoelige vrouw in een harde wereld
Toen ik in 2022 officieel begon met Ella Gaia, was ik 26 jaar en kwam ik net uit een burn-out die ruim twee jaar van mijn leven had gekost. De Ella die op haar 24e instortte, was een intens gevoelige vrouw die altijd voor andere mensen klaarstond. Zij moest niet hard worden, maar wel ontdekken wat haar pad was. En dat was lang niet altijd makkelijk;
Emotionele steun bieden, luisteren zonder oordeel en een veilige bedding creëren waarin iemand even niet sterk hoefde te zijn: daar was ik goed in. Zo goed zelfs dat ik jarenlang nauwelijks doorhad hoeveel van mijn eigen persoonlijkheid ik daarvoor opzij had gezet.
Little did I know: er was een masker
In de jaren waarin ik volwassen werd, had ik ongemerkt een behoorlijk overtuigend masker opgebouwd. Mensen zagen een wijze jonge vrouw met levenservaring, iemand die goed kon reflecteren, die moeilijke gesprekken niet uit de weg ging en die vaak woorden wist te geven aan gevoelens waar anderen zelf nog niet helemaal bij konden. Dat beeld klopte ook.
Alleen was het niet het hele verhaal.
Wanneer ik andere kanten van mezelf liet zien, voelde ik regelmatig dat er iets veranderde in de sfeer of gezichtsuitdrukkingen. Mijn onzekerheid, mijn verwarring, mijn boosheid of mijn behoefte om me even terug te trekken werden niet altijd begrepen. En het was ook niet altijd welkom bij mijn 'vrienden.'
Dus leerde ik om bepaalde delen van mezelf onzichtbaar te maken en vooral die versie van Ella te laten zien die anderen prettig leken te vinden. De versie die kon luisteren, meedenken en begrijpen.
Plottwist: autism
Wat ik toen nog niet wist, was dat ik al mijn hele leven met autisme leefde. In januari 2026, op bijna 31 jarige leeftijd, kreeg ik de diagnose autismespectrumstoornis, niv. 2, wat betekent dat ik op meerdere gebieden relatief veel ondersteuning nodig kan hebben. Achteraf vielen er daardoor behoorlijk wat puzzelstukjes op hun plek. Want ik had jarenlang geprobeerd om me staande te houden in situaties die me veel meer energie kostten dan ik zelf doorhad, terwijl ik ondertussen dacht dat ik 'gewoon wat beter mijn best moest doen.'
In 2019 was ik een hyper-gevoelige vrouw die niet goed begreep wat er met haar gebeurde. Ik voelde me voortdurend overvraagd en tegelijkertijd vervreemd van de wereld om me heen. Ik belandde in situaties die emotioneel onveilig voelden, maakte ervaringen mee waarin ik me vernederd voelde en probeerde ondertussen te begrijpen wat ik anders had moeten doen.
Vaak had ik niet eens door hoeveel informatie, verwachtingen en sociale ongeschreven regels ik op een dag probeerde te verwerken. En toch ging ik door... tot die befaamde burn-out, die uiteindelijk mijn leven volledig veranderde.
Grenzen aangeven op een harde, luide manier - not my style.
Als gevoelige vrouw is het niet altijd eenvoudig om op je eigen gevoelens en oordelen te vertrouwen: zeker niet in Nederland. We leven in een maatschappij waarin hardheid, productiviteit, structuur, richting en actie nog altijd veel aanzien genieten. We waarderen mensen die weten wat ze willen, snel beslissingen nemen, hun grenzen duidelijk uitspreken en zonder al te veel aarzeling hun plek innemen. Mensen die 'impact zichtbaar maken' (cringe). Daar is op zichzelf niets mis mee. Alleen ontstaat er een probleem wanneer dat de maatstaf wordt waaraan iedereen zichzelf moet meten.
Wat gebeurt er met een vrouw die tijd nodig heeft om te begrijpen wat ze voelt? Die pas achteraf, dagen of weken later, ontdekt dat een situatie haar heeft overweldigd, omdat ze tijdens het moment zelf vooral bezig was om overeind te blijven?
Wat gebeurt er met een vrouw die huilt, hyperventileert en haar emotie laat zien? Die niet altijd meteen de juiste woorden heeft, of die haar grenzen pas kan herkennen wanneer ze er al een tijdje overheen is gegaan?
En wat gebeurt er wanneer die vrouw jarenlang heeft geleerd dat de mensen om haar heen het waarschijnlijk beter weten dan zijzelf?
Als je denkt dat anderen het beter weten dan jij
Als je een groot deel van je leven hebt gemaskeerd, leer je soms om je eigen waarneming voortdurend in twijfel te trekken. Je maakt je stem wat zachter of past je woorden aan zodat ze beter landen. Je probeert je boosheid te begrijpen voordat je haar durft te uiten en bouwt soms een behoorlijk stevig schild op wanneer je het gevoel hebt dat je jezelf moet verdedigen.
De ruimte tussen alles maar accepteren en jezelf met volle kracht verdedigen kan daardoor verrassend klein worden. Want je hebt het misschien niet door: maar je masker is iets wat je niet lang kan volhouden. Unmasken is een terror-journey... maar het zo waard. Lees hier meer over.
En ik herken dat bij mezelf. Jarenlang was ik veel bezig met de vraag hoe ik iets beter kon uitleggen, hoe ik iemand kon laten begrijpen wat ik bedoelde en hoe ik ervoor kon zorgen dat mijn gevoelens niet te veel ruimte innamen.
Ik dacht vaak dat ik nóg duidelijker moest zijn, nóg meer inzicht moest hebben of nóg beter moest leren omgaan met situaties die me eigenlijk helemaal niet goed deden. Het duurde een tijd voordat ik begon te begrijpen dat zelfontwikkeling niet betekent dat je jezelf eindeloos moet aanpassen aan de wereld om je heen.
Soms betekent het dat je je eigen waarneming weer serieus leert nemen. Soms betekent het dat je de antwoorden niet hebt - en dat het niet jouw probleem is.
Soms betekent het loslaten, je battles kiezen... terugtrekken en je eigen energie beschermen.
Hoe lastig je dat ook vind.
De zachte mensen die me hielpen overeind te blijven de echte helden van dit verhaal
Na ruim twee jaar burn-out begon er langzaam iets te veranderen. Met hulp van therapeuten, vriendinnen en andere mensen die me de ruimte gaven om te zoeken zonder meteen met een oordeel of oplossing te komen, leerde ik mezelf beter kennen. Dit zijn voor mij de echte helden van het verhaal achter Ella Gaia: de mensen die niet eisten dat ik eerst een duidelijk verhaal had voordat ik ergens mee terechtkon.
Shout out naar Stella, Myrthe, Annet, Jeanine, Hannah, Kirsten, José, de vrouwen die me al decennia steunen en zien voor wie ik echt ben. Die me het gevoel geven dat ik niet hoef te veranderen. Die altijd klaarstaan. Die mij zien en vieren. Shout out naar dr. Sarah Coxon, Niels, Tori Dunlap, (en tegenwoordig ook Marieke Loeffen en Claudette, Gerd) de geweldige coaches/therapeuten die me lieten inzien wat ik allemaal heel goed kon; als ik het zelf niet zag.
En the biggest shout out naar de liefde van mijn leven, Pascal, die me elke keer weer opvangt en zegt "laat je tranen maar stromen". Om me vervolgens te vertellen dat ik het wél kan, wél goed doe en er helemaal mag zijn. Om me vervolgens te vertellen hoe trots hij op me is en hoeveel hij van me houd.
De mensen die van je houden zijn je grootste kracht
Zij hielpen me om grenzen te leren voelen en uitspreken. Om te onderzoeken wat ik zelf wilde, los van wat ik dacht dat verstandig, gebruikelijk of wenselijk was. En om te ontdekken dat ik ook een leven mocht opbouwen waarin mijn eigen behoeften meetelden. Ik wist toen misschien nog niet dat ik autistisch ben, maar ik begon wel steeds beter te begrijpen dat ik mijn leven anders wilde inrichten.
Ik volgde opleidingen op het gebied van coaching, mindfulness en persoonlijke ontwikkeling. Ik verdiepte me in boekhouden, ondernemerschap en alles wat erbij kwam kijken om zelfstandig een bedrijf te beginnen. Langzaam ontstond er een beeld van wat ik wilde doen: mensen begeleiden, ruimte creëren voor persoonlijke ontwikkeling en een plek bieden waar zachtheid en vertraging serieus genomen worden.
In 2022 werd Ella Gaia werkelijkheid and I did it my way
Ik vond het een waanzinnig idee dat ik mijn talent om mensen te begeleiden kon combineren met mijn eigen onderneming. Alles leek samen te komen: mijn opleidingen, mijn interesse in persoonlijke ontwikkeling en mijn verlangen om bij te dragen aan een wereld waarin mensen wat meer bij zichzelf konden thuiskomen.
Wat ik nog niet helemaal overzag, was dat ondernemen zelf ook een wereld met verwachtingen, tempo's en ongeschreven regels is. In de afgelopen vijf jaren heb ik veel tegenslagen gehad (maar ook overwonnen) en keer op keer mijn eigen pad terug gevonden. Daarover schrijf ik ook in de blogs van Ella Gaia, lees gerust meer.
Een aantal dingen die ik als prioriteit kreeg (en houd) in mijn bedrijf waren deze: 1. Ik bepaal zélf hoeveel ik werk en ik ga er niet overheen. Ook niet als het meer geld verdienen betekent, of als het een schuldgevoel in me oproept. Mijn energie is de bron van dit werk, en het is wat ik nodig heb - en wil hebben - om er voor de mensen te zijn die komen vertragen. 2. Ik vraag om hoeveel geld ik wil verdienen en ik maak die beslissing niet alleen weloverwogen, maar ook doorvoeld. Omdat het niet gaat over hoeveel winst ik maak, maar om een leven bouwen dat past in mijn ritme, in wat ik de mensen kan bieden en wat ik daarvoor nodig heb.
3.Klussen en projecten passen bij mijn intentie en dat betekende ook nee zeggen als de toekomst onzeker was en aangeven wanneer ik iets op mijn eigen manier wilde doen.
Een onderneming bouwen op mijn eigen voorwaarden
Wanneer mensen praten over succesvol ondernemen, gaat het vaak over zichtbaarheid, netwerken, kansen grijpen, doelen stellen en vooral niet te lang nadenken. Je moet jezelf laten zien, relaties onderhouden, snel reageren en blijven bouwen aan je bereik. Wie groeit, doet blijkbaar iets goed; wie gas terugneemt, moet misschien opnieuw naar zijn strategie kijken.
Ik heb me daar zeker ook in verdiept... Een lange tijd ben ik hard bezig geweest.
Ik heb opleidingen gevolgd, geïnvesteerd in mijn bedrijf, nieuwe diensten ontwikkeld en geleerd hoe ik mijn administratie en financiën moest organiseren. Ik heb workshops en ceremonies georganiseerd, klanten begeleid en een plek opgebouwd waar andere facilitators hun activiteiten kunnen aanbieden. Ella Gaia is niet ontstaan doordat ik achteroverleunde en hoopte dat alles vanzelf goed zou komen.
Maar gaandeweg ontdekte ik dat ik mijn bedrijf alleen op een duurzame manier kon laten groeien als ik ook rekening hield met de manier waarop ik zelf functioneer.
Dat betekende dat ik steeds opnieuw moest onderzoeken wat voor mij werkte. Soms was dat een stap vooruitzetten, een nieuwe dienst ontwikkelen of een samenwerking aangaan. In het afgelopen jaar betekende dat kansen afwijzen, stoppen met social media, klanten doorverwijzen en investerings-risico's nemen. Op andere momenten betekende het dat ik een plan losliet, een afspraak afzegde of besloot om ergens niet meer in te investeren, ook wanneer anderen daar heel andere ideeën over hadden. Dat laatste bleek soms ingewikkelder dan ik had verwacht.
Een zachte vrouw die onderneemt
trumps favorite?
Want wanneer je een zachte vrouw bent, kan het gebeuren dat mensen jouw keuzes interpreteren vanuit hun eigen ideeën over wat ambitie, professionaliteit of inzet hoort te zijn. Als je niet overal aan meedoet, ben je misschien niet ondernemend genoeg. Als je rekening houdt met je eigen belastbaarheid, geef je jezelf wellicht te veel compassie. En als je niet meteen uitspreekt wat er aan de hand is, had je misschien gewoon duidelijker moeten communiceren.
Little did they know.
Achter de schermen was ik vaak veel meer aan het verwerken dan iemand aan de buitenkant kon zien. Ik was aan het uitzoeken wat er gebeurde, aan het herstellen van overprikkeling, aan het terughalen van mijn eigen perspectief en aan het toepassen van alles wat ik van mijn therapeuten en vriendinnen had geleerd. Soms begreep ik pas dagen later waarom iets me zo had geraakt. Soms moest ik eerst weer tot rust komen voordat ik überhaupt een beslissing kon nemen.
En toch nam ik beslissingen. Ik leerde steeds beter kiezen voor wat goed was voor mij en voor mijn onderneming, ook wanneer dat voor iemand anders misschien niet de meest logische keuze leek.
Ik hoefde niet altijd mee in het tempo van de luidste persoon in de ruimte.
Want er was genoeg veerkracht en bedding om niet te reageren, anders te beslissen en onzichtbaar te groeien. Iets wat Taylor Swift me al te goed geleerd heeft. Want weet je? Ik hoefde niet ieder ongemak direct op te lossen en ik hoefde niet iedere kans te benutten om te bewijzen dat ik serieus bezig was met mijn bedrijf.
Dat bleek een belangrijke les voor mijn ondernemerschap én voor mijn leven. Dat bleek de bedding die ik zelf had opgebouwd, jarenlang en met hulp van de zachte mensen.
Call it what you want.
Wanneer jouw zachtheid vooral gewaardeerd wordt zolang je iets te geven hebt
Er is nog een kant aan dit verhaal die minder vaak terugkomt wanneer we het hebben over persoonlijke groei en ondernemen -- zeker als vrouw. De manier waarop je relaties veranderen wanneer je niet meer voortdurend beschikbaar bent voor anderen; GOSH, have I been there.
Ik was jarenlang iemand bij wie mensen terecht konden wanneer ze het moeilijk hadden. Ik kon uren luisteren, meedenken, vragen stellen en helpen om gevoelens op een rijtje te krijgen. Ik vond dat oprecht fijn om te doen en ik doe dat nog steeds graag. Alleen begon ik na mijn burn-out langzaam te ontdekken dat ik niet iedereen dezelfde ruimte kon bieden die ik eerder zo vanzelfsprekend had gegeven.
In periodes waarin ik zelf geen antwoorden had (wat achteraf meltdowns bleken te zijn) kon ik niet altijd degene zijn die een gesprek droeg. Soms had ik behoefte aan stilte, aan een rustig avondje op de bank of aan iemand die zelf eens vroeg hoe het met mij ging. Ik had niet altijd de woorden om dat meteen goed uit te leggen en ik kon al helemaal niet beloven dat ik op ieder moment beschikbaar zou zijn voor een uitgebreid gesprek.
En ja, dat veranderde sommige vriendschappen.
Soms gaf ik voorzichtig een grens aan en vroeg ik me achteraf af of ik dat wel goed genoeg had gedaan. Soms werden mijn antwoorden korter en nam ik wat afstand, in de hoop dat ik eerst zelf weer wat ruimte zou vinden. En soms merkte ik dat er weinig initiatief terugkwam op momenten waarop ik zelf niet degene was die het contact onderhield.
"Je kan het toch aangeven" als je het niet kan, doe je niet meer mee
Je kunt dan natuurlijk zeggen dat je altijd aan de bel mag trekken. Dat mensen niet kunnen raden wat je nodig hebt en dat het belangrijk is om je uit te spreken. Dat klopt allemaal -- en tegelijkertijd is het ook de moeite waard om te onderzoeken waarom dat uitspreken voor sommige mensen zo moeilijk is geworden, zeker wanneer ze jarenlang hebben ervaren dat hun gevoelens niet altijd even welkom waren.
Wanneer je gewend bent om de bedding te bieden waarin anderen hun hele verhaal mogen vertellen, kan het behoorlijk confronterend zijn om te ontdekken dat er niet bij iedereen dezelfde ruimte voor jou bestaat.
En wanneer je vervolgens hoort dat je het gewoon had moeten zeggen, kun je opnieuw in die bekende positie terechtkomen waarin je vooral gaat onderzoeken wat je zelf anders had moeten doen.
Ik heb daar veel over nagedacht.
Over de verantwoordelijkheid die ik heb om mezelf uit te spreken, maar ook over de wederkerigheid die ik in mijn relaties nodig heb: die ik ook mág verwachten, waar ik voor mag kiezen. Over de vraag hoeveel energie ik wil steken in het uitleggen van mezelf en hoeveel ruimte er overblijft om daadwerkelijk van een vriendschap te genieten.
Ik heb geen behoefte aan relaties waarin iedereen altijd precies weet wat de ander nodig heeft. Dat lijkt me een onmogelijke opdracht. Ik heb wel behoefte aan mensen bij wie er ruimte is om elkaar opnieuw te leren begrijpen, die ook zelf initiatief nemen en die niet meteen verdwijnen wanneer ik even wat minder te bieden heb. Dat vind ik een belangrijk verschil. Want die laatste viert de rommeligheid van het mens-zijn, en de nuance van situaties. Precies de zachte, cyclische, benadering die ik graag overal in wil meenemen.
Een succesvol bedrijf hoeft niet gebouwd te worden op zelfverloochening het mag worden gebouwd op persoonlijke waarheid en menselijke rommel
Inmiddels weet ik dat mijn diagnose niet achteraf alle moeilijke momenten verklaart en dat autisme ook niet betekent dat iedere keuze die ik maak automatisch de juiste is. Ik blijf leren, ik maak fouten en ik heb nog steeds momenten waarop ik te lang doorga of mijn eigen behoeften pas opmerk wanneer mijn lichaam allang aan de bel heeft getrokken.
Maar ik kijk inmiddels anders naar wat het betekent om goed voor mezelf en mijn bedrijf te zorgen: en dat neem ik overal in mee.
Ik hoef niet iedere week een nieuwe strategie te bedenken. Ik hoef mijn agenda niet zo vol mogelijk te plannen om te bewijzen dat Ella Gaia groeit. Ik hoef ook niet te doen alsof ik altijd weet waar ik naartoe wil. Ik hoef geen social media en 'zichtbare impact' om te weten wat hier, achter de schermen, natuurlijk groeit.
Soms ontstaat er juist iets moois wanneer ik ruimte laat voor een idee dat nog niet helemaal uitgewerkt is, wanneer ik rustig een artikel schrijf of wanneer ik besluit dat een bepaalde samenwerking op dit moment niet bij me past.
Ella Gaia is voor mij steeds meer een plek geworden waar die manier van leven en werken zichtbaar mag zijn. Een plek waar vertraging, persoonlijke ontwikkeling en aandacht voor jezelf een serieuze plaats krijgen, zonder dat alles meteen een doel of een resultaat hoeft op te leveren.
Met intentie werken, in plaats van hard werken
Dat betekent niet dat ik tegen hard werken ben. Want ik weet hoeveel tijd, energie en doorzettingsvermogen het kost om een eigen bedrijf op te bouwen. Ik weet ook hoe fijn het is om iets te creëren waar je in gelooft en om te zien dat andere mensen daar iets aan hebben. En tegelijkertijd weet ik ook dat er een nuance is.
Ik wil alleen niet meer geloven dat ik mezelf daarvoor voortdurend over mijn grenzen moet duwen.
Misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die ik de afgelopen jaren heb geleerd: je kunt ambitieus zijn en tegelijkertijd gevoelig.
Je kunt een bedrijf opbouwen en ondersteuning nodig hebben. Je kunt verantwoordelijkheid nemen en toch erkennen dat sommige situaties je meer kosten dan andere. Je kunt groeien zonder dat je jezelf iedere dag opnieuw hoeft te bewijzen. Je kunt hele maanden vrij nemen, als je vertrouwt dat het wel weer goed komt daarna. En je kunt autistisch zijn en hele groepen begeleiden naar meer verbinding. Je kunt succesvol ondernemen, ook als je winst minder hoog is dan die van je linkedin-connecties. En je mag besluiten dat iets niet bij je past, ook wanneer iemand anders daar een heel ander oordeel over heeft.
Het verhaal achter Ella Gaia gaat ook
over de verhalen achter het bedrijf
Wanneer je naar een onderneming kijkt, zie je meestal het eindresultaat. De website, het aanbod, de workshops, de foto's en de verhalen die iemand naar buiten brengt. Je ziet niet altijd de jaren die eraan voorafgingen, de keuzes die opnieuw moesten worden gemaakt of de persoonlijke ontwikkeling die achter de schermen plaatsvond.
Het verhaal achter Ella Gaia gaat voor mij daarom niet alleen over het oprichten van een bedrijf. Het gaat ook over een vrouw die jarenlang dacht dat ze zichzelf beter moest leren aanpassen, totdat ze langzaam ontdekte dat ze haar leven ook anders mocht inrichten. Het gaat over zelf-regulatie na kritische uitspattingen en afwijzing, het gaat over huilbuien met vriendinnen op de bank, het gaat over uitproberen en op je bek gaan... maar blijven geloven in wat je te bieden hebt.
Over de mensen die me hielpen toen ik zelf geen antwoorden had. Over leren voelen waar mijn grenzen liggen, over de moed verzamelen om keuzes te maken die niet iedereen begrijpt en over het verdriet dat soms hoort bij het loslaten van verwachtingen en relaties die niet meer blijken te passen.
En ja, ook over ondernemen in een wereld waarin hardheid en zichtbaarheid vaak worden beloond, terwijl zachtheid soms wordt aangezien voor een gebrek aan daadkracht.
Ik heb de afgelopen jaren een bedrijf opgebouwd waar ik trots op ben. Daar ben ik niet gekomen doordat ik mijn gevoeligheid heb overwonnen of doordat ik eindelijk heb geleerd om mee te doen met iedereen die harder roept. Ik ben hier gekomen door te leren wat voor mij werkt, door hulp te accepteren, door kennis op te doen en door steeds opnieuw te onderzoeken hoe ik mijn werk kan vormgeven op een manier die bij mijn leven past.
Dat proces is nog lang niet af.
Misschien hoeft dat ook helemaal niet.
Dertiger zijn; love this new chapter
Ik ben inmiddels 31 en ik leer nog steeds hoe ik mezelf kan zijn in een wereld die niet altijd begrijpt wat ik nodig heb... waarin ik zelf ook niet altijd weet wat dat precies is. Het verschil is dat ik mijn eigen perspectief steeds minder snel opgeef wanneer iemand anders het niet met me eens is. Het verschil is: ik geef mezelf (en de ander) de tijd, de compassie en de vertraging die de wereld nodig heeft.
En als ik iets hoop mee te geven met Ella Gaia, dan is het dat je niet eerst een hardere, productievere of minder gevoelige versie van jezelf hoeft te worden om iets waardevols op te bouwen.
Je mag je eigen tempo onderzoeken.
Je mag ontdekken welke mensen je goed doen en welke manieren van werken bij je passen.
Je mag hulp nodig hebben en tegelijkertijd heel goed zijn in wat je doet.
Dankjewel voor het lezen,
Liefs, Ella
GIIIIRLLLLL