Ik stopte met alcohol en vertelde het aan niemand

En het was makkelijker dan ik dacht...

Toen ik zes maanden geleden plots stopte met alcohol drinken, heb ik het aan niemand verteld. Er was geen groot besluitmoment waarop ik iedereen in mijn omgeving op de hoogte bracht, geen aankondiging dat ik “vanaf nu anders ging leven” en ook geen behoefte om mezelf meteen te gaan verklaren of te labelen als iemand die gestopt was met drinken. Ik ben er gewoon mee gestopt uit nieuwsgierigheid om te kijken: mis ik het dan eigenlijk? En het was veel makkelijker dan ik dacht...

Nieuwsgierigheid in plaats van spanning

Het idee van ''stoppen met alcohol'' vond ik spannend, omdat ik ergens dacht dat het moeilijk zou zijn zonder steun of zonder het gevoel dat anderen het wisten. Ergens dacht ik dat het een grotere aankondiging zou moeten zijn, maar ik voelde ook de sociale druk die alcohol met zich mee brengt. En dus besloot ik het te zien als experiment.

Ik dacht dat ik misschien verantwoording zou moeten afleggen op sociale momenten, of dat mensen vragen zouden gaan stellen waar ik nog geen antwoorden op had. Maar het tegenovergestelde gebeurde eigenlijk.

Doordat ik het stil hield, werd het juist lichter. Ik hoefde mezelf niet uit te leggen, niet te verdedigen en niet vast te zetten in een verhaal dat misschien nog helemaal niet af was. Het enige wat ik hoefde te doen was elke dag opnieuw kiezen voor wat voor mij klopte. En er was niemand die vroeg of ik alcohol wilde! (Terwijl ik echt zou verwachten dat dat juist zou gebeuren...)

Ik dacht dat er discussie zou komen, maar die kwam niet

Wat me opviel was hoe weinig aandacht andere mensen er eigenlijk aan gaven. In de afgelopen zes maanden heeft vrijwel niemand gevraagd of ik alcohol wilde.

Alcohol voelt soms als iets groots in ons hoofd, alsof het altijd opvalt als je niet meedoet, maar in de praktijk bleek dat mensen vooral met zichzelf bezig zijn.

Op een verjaardag of een etentje was het genoeg om gewoon te zeggen dat ik even niet dronk, en daarna ging het gesprek weer verder over het leven van iemand anders. En dat zonder dat het een groot onderwerp werd.

Dat haalde iets belangrijks bij me weg, namelijk de druk om het perfect te moeten doen of om het goed uit te moeten leggen. Het werd geen 'groot ding' en dus had ik ook totaal geen behoefte aan een glas wijn of een biertje. In tegendeel: ik genoot van de energie die ik ervoor terugkreeg.

Ik vond mijn balans terug

Gaandeweg begon ik te merken dat er iets in mij veranderde wat veel dieper ging dan alleen het niet drinken zelf. Mijn slaap werd rustiger en mijn energie gelijkmatiger, alsof mijn systeem niet meer steeds hoefde te herstellen van kleine ontregelingen.

Mijn hoofd voelde helderder, minder mistig, en ik merkte dat mijn emoties er meer mochten zijn zonder dat ik ze meteen wilde dempen of verschuiven.

Inmiddels had ik in februari ook een diagnose voor autisme gekregen en ik was me dus al hyperbewust van alles wat ik voelde. En het was niet dat alles ineens makkelijker werd, maar het werd wel eerlijker. Ik kon mezelf beter voelen, ook op de dagen dat ik me niet zo fijn voelde: en het was oké.

Ontspanning werd echter

Wat ik achteraf misschien wel het meest interessant vind, is dat stoppen met alcohol drinken niet alleen ging over het weglaten van iets, maar ook over het opnieuw leren herkennen van wat ik eigenlijk probeerde te vinden.

Soms dacht ik dat ik ontspanning nodig had, terwijl ik eigenlijk overprikkeld was. Soms dacht ik dat ik gezelligheid zocht, terwijl ik eigenlijk behoefte had aan verbinding of veiligheid.

Door daar langzaam eerlijker naar te gaan kijken, werd het steeds duidelijker dat ik niet iets kwijt was geraakt, maar juist iets terug aan het vinden was in mezelf.

Na ongeveer drie maanden merkte ik dat mijn lichaam al duidelijke veranderingen had doorgemaakt. Mijn slaap was stabieler geworden, mijn energie was minder grillig en mijn concentratie voelde scherper dan ik gewend was. Ook fysiek voelde ik me anders, alsof mijn systeem minder opgejaagd was en beter kon herstellen na inspanning of stress.

Maar er gebeurde rond die periode ook iets subtielers in mijn beleving van het stoppen zelf: Het nieuwe en spannende ervan begon af te nemen, waardoor het minder voelde als een bewuste keuze die ik elke dag opnieuw moest maken en meer als een richting waarin ik al onderweg was.

Nu ik dit schrijf ben ik een half jaar volledig nuchter, zonder alcohol of verdovende middelen, en dat voelt als een stille maar duidelijke mijlpaal.

Niet omdat alles perfect is geworden of omdat ik mezelf als “klaar” zie, maar omdat het inmiddels niet meer voelt als iets wat ik aan het doen ben. Het is eerder een manier van leven geworden die stiller, eenvoudiger en eerlijker voelt. Wat me het meest raakt is dat ik dacht dat ik iets zou moeten opgeven, terwijl ik nu vooral het gevoel heb dat ik dichter bij mezelf ben gekomen.

Bewustzijn werd leuker

Op een gegeven moment merkte ik ook dat dit niet op zichzelf stond, maar dat het me breder bewuster maakte van wat er eigenlijk allemaal bij me binnenkomt.

Ik ben anders gaan kijken naar mijn telefoon, naar social media en naar hoe vaak ik mezelf onbewust vul met prikkels zonder dat ik daar echt voor kies.

Ik stopte met social media, ging anders om met mijn telefoon... haalde WhatsApp van mijn telefoon; niet vanuit strengheid maar eerder vanuit een verlangen naar meer ruimte in mijn hoofd en in mijn lichaam.

En in die ruimte kwam er langzaam iets zachts terug: Ik ontdekte dat er meer lagen in mij zitten dan ik dacht, en dat er dingen in mij wakker werden die ik eerder niet hoorde door de ruis van constante prikkels.

Nieuwe interesses, oude hobby’s en een soort natuurlijke nieuwsgierigheid kwamen terug: ik herontdekte oude delen van mezelf. En het gebeurde allemaal in zachtheid, zonder dat ik mezelf hoefde te forceren, alsof ik mezelf opnieuw leerde ontmoeten in een rustiger tempo. Of ik ooit weer een glas wijn drink? Vast wel,

maar ik weet nu wat het me brengt als ik nee zeg. En het hoeft niet, hoe fijn is dat :)

dankjewel voor het lezen,

liefs, Ella