Wanneer kalmte eigenlijk een overlevingsstrategie is

In dit artikel lees je een gastblog van Nicoline Thijssen: Nicoline is aangesloten bij het team van gastbloggers bij Ella Gaia en tegenwoordig beschikbaar als somatisch coach. Zij weet alles van het lichaam en het zenuwstelsel. Nieuwsgierig naar Nicoline? Bekijk haar profiel hier.

Ik ben altijd degene geweest die alles voor anderen in goede banen leidde.

Degene die kalm leek, terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet was. Degene die onverstoorbaar, stil en ogenschijnlijk oké leek, maar vanbinnen een storm van emoties doormaakte. Ik was altijd zo en het werd een rol waar ik nauwelijks nog uit kwam.

De ironie van mijn werk – het bieden van een veilige ruimte en het werken met trauma en emoties – ontgaat me niet. Het is altijd mijn pad geweest. Maar het werk dat ik met anderen doe, verschilt enorm van de rol die ik mijn hele leven heb moeten spelen binnen vrienden- en familiekringen, waar geen grenzen waren, geen afstemming en geen check-ins.

Nicoline

Wat ik 'mijn karakter' noemde

Wat ik jarenlang mijn karakter noemde, bleek achteraf een overlevingsstrategie.En ik zie het bij veel vrouwen terug, vaak zonder dat we het zo noemen.

Misschien herken je dit bij jezelf of bij iemand die dichtbij je staat: Iemand die altijd zo 'in controle' leek en zich prima leek te voelen in chaotische situaties of noodgevallen. Soms is dat geen teken van kalmte, maar van iets heel anders.

De onzichtbare bevriezingsreactie

Je zag niet alleen iemand die onaangedaan leek. Je zag een bevriezingsreactie. Een toestand waarin mijn lichaam dag in, dag uit leerde leven.

Deze reactie staat ons niet toe om ons volledig te uiten, omdat ons lichaam gelooft dat het niet veilig is. Dus in plaats daarvan worden we klein, stil en rustig aan de buitenkant, terwijl we vanbinnen in een staat van paniek verkeren.

Dit is geen rust.

Dit is onze eigen vorm van chaos die niemand kan zien.

Zoveel van ons worstelen hiermee, en met name vrouwen. En ik wil dat je weet dat je niet alleen bent. Juist daarom is het zo belangrijk om te begrijpen wat er écht nodig is om hieruit te bewegen.

Herstel ontstaat in kleine momenten

Verandering en groei vinden niet plaats door simpelweg tegen ons lichaam te zeggen dat het goed gaat en dat we onze verdediging kunnen laten zakken.

Het gebeurt in kleine, consistente momenten waarop we iets anders proberen dan wat we gewend waren. Ruimtes creëren waarin we kunnen ademen. Waar we geen rol hoeven te spelen. Waar we niet hoeven te anticiperen op de overweldiging van anderen.

Zo leert ons lichaam iets nieuws.

Je hoeft het niet alleen te dragen

Misschien ben je net als ik en ben je er heel goed in geworden om anderen te steunen, omdat niemand jou de steun gaf die je nodig had. Misschien werk je eraan om je gedrag in relaties te veranderen. En misschien ben je nog steeds in ontwikkeling.

Dat geldt ook voor mij. Er is geen bestemming waar we aankomen en plotseling volledig immuun zijn voor onze vroegere overlevingsstrategieën. Maar er zijn manieren waarop we ons systeem langzaam kunnen laten zien dat we niet langer op dezelfde manier hoeven te reageren.

Ben je nieuwsgierig naar hoe je jouw systeem nieuwe, veilige ervaringen kunt geven, zodat dit patroon stap voor stap zachter mag worden? Dan nodig ik je van harte uit om via deze link een gratis online kopje koffie met mij te plannen. Dan kijk ik met je mee.

Liefs,

Nicoline

Gastblog voor Ella Gaia. De inzichten in deze blog zijn geschreven vanuit de visie en ervaring van de auteur. Nieuwsgierig naar Nicoline? Bekijk haar profiel hier.