Wie ben ik zonder verdoving, ruis of rol?
Een blog voor dertigers in identiteitscrisis
Oktober 2026: In het afgelopen jaar ben ik veel thema’s in mezelf aan het afronden geweest, zonder dat ik dat van tevoren zo had gepland. Ik was dertig en merkte dat er iets verschoven was in hoe ik naar mijn leven keek, alsof er ineens meer ruimte kwam om eerlijk te voelen wat er eigenlijk al langer onder de oppervlakte aanwezig was...
Ik begon veel na te denken over hoe mijn leven zich tot nu toe had gevormd, vanuit nieuwsgierigheid, alsof ik terugkeek met een zachtere en heldere blik.
Tegelijkertijd zag ik om me heen hoe Nederland steeds meer gepolariseerd raakt en hoeveel mensen van mijn leeftijd zoekend zijn tussen werken, presteren en proberen genoeg ontspanning te vinden om het vol te houden. Steeds meer dertigers zitten in een identiteitscrisis: en dat was mij ook niet vreemd.
In dit blog-artikel vertelde ik je hoe ik mezelf terugvond, te midden van de ruis en druk.
Collectieve spanning in Nederland
Het leek wel alsof er een collectieve spanning onder lag, een soort constante beweging tussen moeten en ontladen. Mensen zoeken veiligheid in genoeg geld hebben, een huis kopen en een duidelijke richting vinden. Ondertussen voelen ze zich ook constant overprikkeld van de druk en disbalans.
En ergens herkende ik dat ook in mezelf, niet per se omdat mijn leven precies hetzelfde was, maar omdat ik voelde hoe snel je jezelf kunt verliezen in verwachtingen, ritmes en sociale vanzelfsprekendheden.
Stoppen met verdoven
In die periode begon mijn relatie met alcohol en social media te verschuiven, en werd ik me steeds bewuster van hoe “sociaal meedoen” soms automatisch gepaard gaat met een vorm van verdoving of aanpassen.
Rond het begin van 2026 ontdekte ik officieel dat ik autisme heb, en dat gaf woorden aan iets wat ik al langer intuïtief voelde...
Het leerde me om meer te unmasken, om minder te sturen op hoe ik denk dat ik zou moeten zijn en meer te luisteren naar wat mijn systeem eigenlijk aangeeft. Dat was niet altijd comfortabel, maar wel heel eerlijk.
Samen met een coach besloot ik mezelf een 'jaar van experimenteren' te geven: om te ontdekken wie ik wilde zijn, los van alle verwachtingen.
Langzaam begon ik ook mijn toekomstbeelden opnieuw te bekijken...
Ideeën over een huis kopen, kinderen krijgen, een vast levenspad volgen, alles waar ik ooit vanzelfsprekend van uitging, werd zachter en minder verplichtend.
Buiten de lijn der verwachting
Ik merkte dat ik dat leven niet echt wilde, maar ook dat ik niet iets anders “moest willen” om het goed te doen... Ik hoefde nog geen antwoorden te hebben - zolang ik mezelf maar kon voelen.
Mijn leven begon meer te lijken op iets dat ik al aan het leven was in plaats van iets dat nog ingevuld moest worden. Ik werk al jaren wanneer en hoeveel ik wil, ik heb veel vrije tijd en ben vaak alleen thuis. Pascal, mijn vriend, en ik hebben heel erg ons eigen ding: en in plaats van dat dat leeg voelde, ontdekte ik juist hoe fijn ik dat ritme vind.
Dat het oké is als ik geen kinderen krijg,
dat het oké is als ik geen reis naar Azië maak,
dat het oké is als ik geen vaste baan heb,
en dat het oké is als mijn dagen zich vullen met uren freubelen, lezen, knutselen; en dat ik dan nog steeds productief en waardevol ben.
Mezelf weer terugvinden
In dat loslaat-proces begon ik ook dingen opnieuw toe te laten die ik eerder ergens was kwijtgeraakt, zoals knutselen, zingen en dansen. Niet als productieve hobby’s, maar als manieren om mezelf weer te voelen zonder doel.
Ik verwijderde social media (instagram verwijderen voelde zó goed) en WhatsApp steeds meer naar de achtergrond.
En ik deed het allemaal vanuit een verlangen naar minder ruis. Ik begon bewuster te lezen, bewuster een film te kijken, en merkte hoe mijn aandacht weer langer kon blijven bij één ding zonder dat ik constant werd weggetrokken.
Mijn leven werd misschien stiller, maar het werd ook zoveel dieper en echter...
Wat er in die stilte gebeurde, was misschien wel het meest opvallend. Het contact met andere mensen werd niet minder, maar juist dieper en bewuster. Omdat er minder ruis in mijn hoofd zat, werd mijn gevoeligheid helderder.
Ik hoorde- en voelde- beter wat ik voelde in gesprekken,
wat wel en niet klopte, en waar ik mezelf nog aan het aanpassen was zonder dat ik het doorhad.
Het werd eenvoudiger, maar ook eerlijker.
Loslaten werd 'opnieuw bouwen'
Gaandeweg begon ik te voelen dat dit niet alleen een fase van loslaten was, maar ook een fase van opnieuw opbouwen! Alleen dan niet op basis van verwachtingen van buitenaf.
Ik leerde mezelf meer vertrouwen, juist in de periodes waarin ik minder “zeker” was over wat ik deed of waar ik naartoe ging. En toen ik 31 werd, merkte ik dat er ook ruimte kwam om te vieren wat er al was.
Alsof ik pas echt begon te zien hoeveel er al was, en voelde: ik hoef niet zo hard mijn best te doen.
Want ik was al genoeg. Ik deed al genoeg.
Misschien is dat wel het meest verwarrende en tegelijk meest rustige inzicht van dit jaar geweest: dat mijn leven niet pas klopt als het eruitziet zoals ik dacht dat het zou moeten zijn, maar dat het ook kan kloppen in zijn eenvoud, zijn traagheid en zijn eigen vorm.
Dankjewel voor het lezen,
liefs, Ella
Als zestiger ook erg herkenbaar! grtjes.