Durven dromen: Laura's verhaal

In deze blog neemt gastblogger Laura ten Hoedt je mee in haar proces:

Laura beschrijft hoe zij langzaam, maar zeker weer durft te dromen... een inspirerend en persoonlijk verhaal.

-

Wow… ik durf weer te dromen.

Niet omdat ik het niet kon. Maar omdat ik mezelf jarenlang niet toestond om te geloven dat mijn dromen ook echt voor mij waren.

Ik zat in de auto, onderweg naar een afspraak. A Million Dreams stond aan en ineens gebeurde het.

Niet een groot inzicht.

Niet iets dat ik kon uitleggen.

Maar een gevoel dat me raakte, hier vanbinnen.

"Wow… ik durf weer te dromen."

En terwijl ik daar reed, voelde ik ineens heel helder het verschil:

tussen mijn gedachten en mijn dromen.

Alsof ze voor het eerst niet meer door elkaar liepen.

Alsof er ruimte kwam. En rust.

Het dromerige meisje

Als kind droomde ik altijd al. Ik was het type dromerige meisje.

Vaak in mijn eigen wereld, vol beelden, mogelijkheden en verhalen.

Dat dromen was geen hobby.

Het hield me op de been.

Tegelijkertijd had ik ook hele strenge gedachten.

Gedachten die corrigeerden, oordeelden, beperkten. Ze haalden me telkens weer weg bij mijn dromen en brachten me terug naar wat veilig en bekend voelde.

Dat zorgde voor een voortdurende strijd in mij.

Ik droomde groots, maar werd steeds ingehaald door gedachten die me klein hielden.

Soms wist ik het zelf ook niet meer.

Wat is echt?

Wat mag ik volgen?

Is dit verlangen of fantasie?

Gedachten herhalen. Dromen openen.

Wat ik nu zie, en toen nog niet kon zien, is dat gedachten en dromen niet hetzelfde zijn.

Gedachten zijn geworteld in het verleden.

Ze willen verklaren, begrijpen, controleren. Ze herhalen wat bekend is.

Dromen ontstaan ergens anders.

In het niet-weten. In de ruimte waar nog niets vastligt.

En dat is precies waar het ongemakkelijk wordt, want ons brein houdt niet van leegte.

Het wil invullen. Afsluiten. Zeker weten.

 Terwijl juist die leegte het veld is waarin alles kan ontstaan.

Leven hier, geleid door dromen

Lange tijd leefde ik vooral in mijn droomwereld.

Dat was nodig. Het hield me overeind.

Maar nu leef ik hier.

In mijn lichaam.

In dit leven.

En vanuit hier mogen mijn dromen mee naar buiten.

Niet als vlucht, maar als richting.

Ik merk dat ik me nu kan laten leiden door mijn dromen in plaats van door mijn gedachten.

Ik hoef er niet meer in te wonen.

Ik mag ze meenemen.

Misschien herken je dit

Misschien herken je het wel.

Dat je hoofd het hardst praat en dat wat je eigenlijk verlangt steeds stiller wordt.

Ik ken dat.

Ik heb daar lang gezeten.

En wat ik nu ontdek is dit: dat dromen niet iets zijn wat je hoeft te begrijpen. Niet iets wat je moet verdedigen.

Ze willen alleen ruimte. Om er te mogen zijn. Zonder uitleg. Zonder bewijs.

Misschien is het genoeg om daar vandaag even bij stil te staan.

Niet weten en toch blijven voelen.

Wow… ik durf weer te dromen.

Niet omdat ik het niet kon. Maar omdat ik mezelf nu wel toesta om te geloven dat mijn dromen ook echt voor mij zijn.

-

Laura ten Hoedt

Januari '26

Laura ten Hoedt, schrijver

Bedankt voor het lezen van deze blog, geschreven door Laura ten Hoedt. Laura is gastblogger bij Ella Gaia en deelt graag haar magische pen met jullie.

Heeft iets in je geresoneerd of ben je benieuwd naar meer artikelen en content van Laura? Kijk dan ook op Laura's LinkedIN pagina