Ruimte innemen zonder iets terug te geven:

Een recept voor meer verbinding met jezelf

Ik ben de laatste tijd aan het oefenen met iets wat verrassend ongemakkelijk blijkt te zijn:

ruimte innemen zonder er meteen iets voor terug te geven. En hoewel het op papier misschien heel eenvoudig klinkt, merkte ik tijdens dit experiment hoe sterk er allerlei overtuigingen onder liggen.

Overtuigingen over aardig zijn, rekening houden met anderen, niet te veel vragen en vooral: niet te veel ruimte innemen. Want wanneer mag je eigenlijk gewoon ontvangen?

In dit blog artikel neem ik je mee in mijn experiment: hoe was het om écht te gaan ontvangen? En wat kan jij eruit meenemen voor jezelf? Hoe kan jij meer ontvangen zonder meteen terug te geven?

Wat betekent ruimte innemen?

Ruimte innemen betekent voor mij niet dat je meer aandacht moet opeisen of dat je geen rekening meer hoeft te houden met anderen. In tegendeel... Het betekent eerder dat je jezelf niet voortdurend wegregelt om het voor iedereen om je heen comfortabel te maken. En dat is uiteindelijk ook belangrijk voor harmonie en balans.

Ruimte innemen kan eruit zien als:

• Even niet antwoorden.

• Je mag nadenken voordat je reageert.

• Iets vertellen zonder het meteen af te ronden met een vraag aan de ander.

• Ontvangen zonder direct iets terug te geven.

• Ergens zijn zonder uitleg of verklaring.

• Iets vertellen en alle details meenemen.

En je hoeft niet voor iedere ruimte die je inneemt compensatie te betalen.

Mijn recept voor jou - voor ruimte innemen

Na veel wikken, wegen, leren en bijsturen heb ik een recept voor mezelf gemaakt. Zo ontstond er een receptenboek voor dingen die mij helpen bij mezelf te blijven. En ook voor ruimte innemen, kwam een mooi recept.

Wat je nodig heb:

• een gevoel van ontvangen

• 1 ademhaling om even diep te voelen

• een snufje ongemak —> want dat hoort erbij

• de gedachte: "ik hoef niks te compenseren"

• een flinke dosis zachtheid

• en vooral vertraging

Dat laatste is misschien wel het belangrijkste ingrediënt als je het mij vraagt... Want als ik snel ga, doe ik automatisch wat ik gewend ben. Als ik snel ga, ga ik in patronen reageren en bewegen... dan merk ik pas dat ik teveel energie heb weggegeven als het te laat is. Vertragen is key bij ruimte innemen.

Vertragen geeft me de kans om te merken: Wat wil ík eigenlijk?

Ruimte innemen kan er heel klein uitzien

Ruimte innemen hoeft helemaal niet groots of confronterend te zijn.

Het kan er bijvoorbeeld zo uitzien:

Tijd nemen om antwoord te geven. Niet omdat je iemand wilt negeren, maar omdat je eerst even wilt voelen wat je nodig hebt.

Stiltes laten bestaan. Niet iedere stilte hoeft gevuld te worden.

Een vraag beantwoorden zonder meteen een vraag terug te stellen. Je mag gewoon antwoorden. Het gesprek hoeft niet onmiddellijk weer naar de ander.

Antwoord geven zonder uitleg. “Ik kan vandaag niet” mag soms ook gewoon genoeg zijn.

Een verhaal helemaal vertellen. Zonder halverwege alvast een samenvatting te geven. Zonder jezelf kleiner te maken. Gewoon: dit gebeurde er.

Een situatie open laten. Niet alles hoeft meteen opgelost, besloten of afgerond te worden. Het zijn kleine dingen. Maar juist in die kleine dingen merkte ik hoeveel oude automatismen er aanwezig zijn.

Wat ik merkte tijdens het experiment...

Het interessantste was misschien wel dat ruimte innemen helemaal niet direct voelde als vrijheid.

Soms voelde het juist… verkeerd en ongemakkelijk. Wanneer ik niet meteen terug appte, voelde dat ongemakkelijk... Alsof ik iets deed wat niet mocht. En ik kon mezelf zelfs onaardig vinden.

En soms kreeg het een soort petty gevoel. Alsof ik iemand iets wilde bewijzen. Zie je wel? Ik reageer lekker niet. Alsof ik dan bezig was met to get back at people, terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling was. Ik wilde helemaal niemand iets terugdoen... maar ik had gewoon ruimte nodig.

En dat verschil bleek belangrijk.

Want wanneer je jarenlang gewend bent geweest om jezelf snel beschikbaar te maken, kan beschikbaarheid weigeren in eerste instantie voelen als afwijzing. Alsof je iets verkeerd doet.

Terwijl je misschien gewoon aan het leren bent om jezelf mee te nemen.

“Straks vinden ze me narcistisch”

Een andere gedachte die ik tegenkwam was: Straks vinden mensen me narcistisch als ik te veel ontvang. Alsof er ergens een ongeschreven regel bestaat: ik mag niet te veel en te opvallend ontvangen.

Ik mag wel geven.

Ik mag zorgen.

Ik mag luisteren.

Ik mag ruimte maken.

Maar als het mijn beurt is? Dan wordt het ineens ingewikkeld.

Dan ontstaat de neiging om het kleiner te maken. Om iets terug te geven en om de ander ook weer ruimte te geven. Om vooral niet te lang in het middelpunt te staan... awkward. Maar ontvangen betekent niet automatisch dat je narcistisch bent: En ruimte innemen betekent niet dat de ruimte van iemand anders verdwijnt.

Soms betekent het simpelweg dat jij jezelf toestaat om er ook te zijn.

Ruimte innemen, ontvangen, is óók regie nemen

Misschien was dit wel mijn grootste inzicht, want ik dacht bij regie nemen altijd aan doen en leiding geven. Maar regie is veel meer dan dat... Want ontvangen kan óók een vorm van regie zijn. Wanneer ik niet meteen antwoord, bepaal ik zelf wanneer ik reageer... dan pak ik een stukje ruimte terug voor mezelf. Wanneer ik iets aanneem zonder het onmiddellijk terug te geven, laat ik mezelf ontvangen. Ik beslis dan: hier mag ik ruimte innemen. Wanneer ik niet meteen een situatie probeer op te lossen, hoef ik niet langer degene te zijn die alles regelt.

Ontvangen is niet passief, het kan heel actief zijn.

Het kan juist betekenen dat je de regie terugneemt over je eigen tempo, aandacht en energie.

En gek genoeg voelde juist dát soms ongemakkelijk. Want ook regie nemen over jezelf kan betekenen dat je een oude rol loslaat.

En hoe weet je dat je jezelf een beetje kwijt bent?

Het kan best wel lastig zijn om te herkennen wanneer je jezelf teveel weggeeft, of misschien te weinig ruimte hebt. Het besef alleen al is een hele uitdaging. Kijk daarom eens naar je leven op dit moment. Misschien herken je jezelf hierin als je vaak:

• automatisch “ja” zegt voordat je voelt of je dat wilt

• snel reageert omdat je bang bent iemand te laten wachten

• veel uitlegt wanneer je eigenlijk gewoon iets mag aangeven

• stiltes ongemakkelijk vindt

• jezelf kleiner maakt wanneer iemand echt bewuste aandacht aan je geeft

• na een gesprek vooral bedenkt wat de ander nodig had

• het moeilijk vindt om iets te ontvangen zonder iets terug te doen

• voortdurend bezig bent met hoe je overkomt

• je eigen gevoelens pas opmerkt nadat je hebt afgestemd op iedereen om je heen
  

Je hoeft jezelf overigens niet “kwijt” te zijn om hiermee te oefenen.... Want soms ben je juist heel goed afgestemd op anderen: en tegelijkertijd ook met jezelf in contact. Waar het om gaat, is dat je met bewuste intentie kan kiezen. Dat je comfortabel wordt met ruimte innemen; omdat je weet dat je dat verdient, net als ieder ander.

Hoe kom je weer in verbinding met jezelf?

Voor mij was het een heel proces om te ontdekken waar ik meer ruimte mocht innemen. Leren ontvangen was een ongemakkelijk proces en het is iets waar je nooit echt "klaar" mee bent denk ik. Zeker als je vaak automatisch afstemt op andere mensen, is het in het begin heel rommelig om te gaan ontvangen. Dan kan ruimte innemen voelen als iets wat niet mag.

Geef jezelf daarom ook de tijd en erkenning. Je hebt bepaalde patronen gehad, omdat ze tijdelijk voor je werkten. En soms kom je er achter dat het tijd is voor nieuwe manieren... die transitie, die overgang, mag tijd kosten. En je hoeft er nog niet meteen alle goede antwoorden voor te hebben. Je mag fouten maken en bijsturen: dat is onderdeel van mens zijn.

Dankjewel voor het lezen,

liefs Ella