Thuiskomen bij jezelf: hoe dan?
Thuiskomen bij jezelf... je leest het steeds vaker in de zelfzorg cirkel. En in essentie is het ook prachtig om te kunnen 'thuis komen bij jezelf.' Maar e ris een belangrijke nuance... in dit artikel lees je waarom heling niet begint met jezelf verbeteren.
Bewustwording
Soms zijn er van die periodes waarin alles lijkt te verschuiven, omdat je vanbinnen steeds minder bereid bent om jezelf te verlaten. Je hebt door wanneer je jezelf in de weg zit en op welke manieren je jezelf kleiner maakt... misschien wil je meer voor jezelf opkomen of jezelf meer rust geven. Je daar bewust van worden: dat kan echter heel ongemakkelijk voelen.
Je merkt misschien dat vriendschappen anders gaan aanvoelen... misschien begrijp je niet waarom en denk je er veel overna. Of misschien merk je dat je sneller overprikkeld raakt: en dat oude overtuigingen ineens niet meer kloppen.
Of misschien herken je deze vraag: "Maar wie ben ik eigenlijk, als ik stop met aanpassen?"
Veel mensen denken dat persoonlijke ontwikkeling betekent dat je een betere versie van jezelf wordt. Dat je sterker wordt, zelfverzekerder of productiever. Maar wat als heling juist het tegenovergestelde is? Wat als heling betekent dat je eindelijk ophoudt met iemand proberen te worden die je nooit bent geweest?
Jarenlang aanpassen en pleasen
Veel mensen, (en vooral vrouwen), die bij mij komen, zijn ontzettend goed geworden in aanpassen.
Ze voelen haarfijn aan wat anderen nodig hebben. Ze zorgen en organiseren automatisch voor anderen. Ze houden rekening met iedereen, behalve zichzelf.
Van buiten lijken ze rustig en sterk, maar van binnen zijn ze vaak moe. Niet omdat ze te weinig slapen (soms ook dat), maar omdat voortdurend aanpassen ontzettend veel energie kost. Ook als je het onbewust doet.
Misschien herken je het wel:
Je denkt eindeloos na over gesprekken.
Je vraagt je af of je iets verkeerd hebt gezegd.
Je voelt je verantwoordelijk voor de sfeer.
Je probeert conflicten te voorkomen.
En ondertussen raak je steeds verder verwijderd van jezelf.
Niet bewust, maar heel langzaam. Tot je ineens niet meer weet wat jij eigenlijk nodig hebt... zo werkte het voor mij toen ik leerde over maskeren. Maskeren is een proces waarbij je je 'echte ik' verlaat. Meer lezen over maskeren? Dat kan hier.
Je hoeft jezelf niet te repareren
Wanneer je een beetje in de zelfzorg wereld duikt, zie je dat het vaak gaat over 'groeien' en 'de betere versie van jezelf' en door blijven gaan... bloeien, alsof je constant in zomer-modus zit. Coaches spammen je vol:
Nog een boek.
Nog een cursus.
Nog meer inzichten.
En hoewel die kennis vast waardevol is, ontstaat echte verandering meestal niet doordat je nóg meer leert... Ze ontstaat (volgens mij) wanneer je durft te stoppen en stil te staan.
Wanneer je niet meer probeert jezelf voortdurend te verbeteren, alsof je een project bent dat verbeterd moet worden. En die duurzame, holistische kijk... dat is misschien wel één van de moeilijkste vormen van zelfliefde...
Niet harder werken aan jezelf is meer een uitdaging tegenwoordig, omdat we gewend raken zo 'aan' te staan en te moeten doorgaan. En jezelf ontmoeten zoals je nu bent is ongemakkelijker geworden dan focussen op wat er nog moet groeien.
Maar je mag wel helemaal jezelf ontmoeten... en erbij stilstaan:
Met je gevoeligheid.
Met je verwarring.
Met je verdriet.
En ook juist met alles wat nog geen antwoord heeft, ongemakkelijk is of rommelig lijkt.
Veiligheid is geen plek, maar een gevoel
Veel mensen verlangen naar meer rust in hun dagelijks leven... ze merken dat ze te hard doorgaan en/of te streng zijn op zichzelf. Als je hier terecht bent gekomen, verlang je misschien ook naar een dieper gevoel van bij jezelf thuiskomen...
Maar vaak zoeken we dat 'thuiskomen' buiten onszelf (onbewust).Dan zoeken we dat gevoel bijvoorbeeld in bevestiging van een ander. Of we zoeken het 'thuis gevoel' bij een partner en in onze vriendschappen. Misschien zoeken we zelfs die veiligheid in ons werk, in succes of geld. Dat zijn allemaal manieren om veiligheid en geborgenheid te vinden in externe dingen: dingen die buiten onszelf liggen.
Terwijl duurzame veiligheid volgens mij iets heel anders is... Het is het moment waarop je jezelf niet meer wegduwt: waarop je durft te erkennen Ik mag er zijn.
Waarop je jezelf niet vertelt dat je "sterker" moet zijn en waarop je emoties niet meer ziet als een probleem dat opgelost moet worden. Veiligheid ontstaat, volgens mij, wanneer je jezelf serieus neemt... door te luisteren naar de signalen van je lichaam.
Wanneer je grenzen niet ziet als egoïsme, maar als liefde... En wanneer je jezelf toestemming geeft om moe te zijn, ongemakkelijk te doen, verdriet te voelen, geen antwoorden te hebben... wanneer je jezelf toestemming geeft om te vertragen en los te laten.
Niet iedereen hoeft je te begrijpen
Maar bij die bewustwording en dat ongemak, komt ook een groter verlangen... Namelijk dat er ernaar verlangen dat anderen begrijpen wat we voelen en meemaken. Dat andere mensen ook precies zien hoe ingewikkeld iets voor ons is, zodat we ons alsnog verbonden voelen. En natuurlijk is herkenning ontzettend waardevol, want we zijn gemaakt voor verbinding.
Maar er komt ook een moment waarop je ontdekt dat niet iedereen jouw binnenwereld volledig kan begrijpen. En dat hoeft ook niet.
De juiste mensen zullen nieuwsgierig zijn naar je proces, maar begrijpen misschien niet alle details.
Ze zullen luisteren naar wat je te vertellen hebt en doorvragen naar je ervaring. De mensen die op dat moment in je leven passen, zullen ruimte maken voor jou: op een manier die jij niet hoeft te controleren, maar gewoon mag ontvangen.
En ze doen dat allemaal, niet omdat ze precies weten hoe jij je voelt; maar omdat ze bereid zijn om jouw ervaring serieus te nemen. En dat is een groot verschil.
Zachtheid is een kracht
Onze maatschappij bewondert snelheid, productiviteit, onafhankelijkheid en zelfstandigheid.
Altijd maar doorgaan en groeien; zichtbaar zijn en succes vieren. We lijken vooral de zichtbare, groeiende, zomerse dingen te waarderen. Wanneer iemand minder doet, is diegene gauw lui. En wanneer iemand tegen de stroom ingaat, is diegene raar. Maar er is een andere kant van deze medaille... want de wereld is ook (langzaam, heel langzaam) aan het veranderen. We kunnen er niet meer omheen: er zit ook wijsheid in zacht zijn. En we beginnen ook de nuance van het menselijke bestaan te begrijpen. In makkelijke woorden: door de vele burn-outs en conflicten in de wereld, gaan mensen nadenken over wat echt belangrijk is. Wat echte kracht is.
Misschien zit jouw kracht in wel in zachte aandacht... In empathie, en diep voelen. Misschien voel jij je kracht veel meer als je echt gaat vertragen... en als je eerlijk durft te zeggen:"Vandaag lukt het even niet." Dat vraagt misschien wel meer moed dan altijd sterk blijven.
Thuiskomen gebeurt niet in 1 keer, het gebeurt in kleine momenten
Thuiskomen bij jezelf is zelden één groot inzicht of 1 periode in je leven... Het is een genuanceerder en langzamer proces. En het gebeurt juist in de kleine dingen in je leven:
Een kop thee drinken zonder haast.
Een wandeling maken.
Een boek lezen.
Schrijven.
Een diepe ademhaling.
Nee zeggen.
Hulp vragen.
Rust nemen zonder schuldgevoel.
Thuiskomen bij jezelf is misschien niet een gevoel van volledigheid of constant vertrouwen. Misschien is het meer steeds opnieuw kiezen voor wat werkelijk goed voelt: in dat moment. Jezelf juist toestaan om niet perfect te hoeven zijn. Maar compassie en liefde te hebben voor wat er op dat moment is: ook als dat vermoeidheid en verdriet is.
Reflectievragen: om te journallen
Als je hier beland bent, dank voor je aandacht :) In dit deel van de blog een aantal journal vragen voor jou, zodat je bij jezelf kunt onderzoeken wat 'thuiskomen' voor jou kan betekenen.
Dus... pak een kop thee (of cacao), je journal of een notitieboekje en neem even de tijd:
Wanneer voel ik me écht thuis in mezelf? Beschrijf het gevoel ook: is het warm, koud, waar voel ik het in mijn lichaam? Kan ik het een naam of vorm geven?
Wanneer voelde ik me als kind thuis? Welke herinneringen komen er als eerste omhoog? Wat deed ik op die momenten?
Op welke momenten pas ik me aan, terwijl dat eigenlijk niet goed voelt? Zonder oplossing, gewoon uit nieuwsgierigheid opschrijven.
Waar verlang ik op dit moment het meest naar?
Kan ik ook uitleggen waarom dat belangrijk voor me is?
Wat zou ik vandaag doen als ik volledig op mijn gevoel vertrouwde?
Thuiskomen bij jezelf is een langzaam en genuanceerd proces. Het is voor iedereen anders en er is geen 'quick fix' om je beter te voelen. Je hoeft niet constant te groeien of zichtbaar te zijn... je mag juist stilstaan. Je mag dingen loslaten en met nieuwsgierigheid kijken naar jezelf: welke dingen helpen jou écht? Waar wordt jij écht blij van?
Dankjewel voor het lezen,
liefs, Ella
Opmerkingen