Een nieuwe blik op het leven

Afgelopen week merkte ik dat ik ineens veel terugkeek. Niet met spijt. Niet met die bekende strengheid of analyse, maar juist met zachtheid. Alsof ik mijn eigen leven opnieuw zag en dacht:

Wauw Lau… je hebt echt geleefd.

In deze blog lees je Laura's verhaal over 'een nieuwe blik op mijn leven'. Deze blog is onderdeel van een reeks artikelen geschreven door Laura, gastblogger bij Ella Gaia. Meer van Laura lezen? Je kunt op haar naam/foto klikken bovenaan de pagina.

Ik zag de puber die riep dat ze nooit een saai burgerlijk leven wilde. En eerlijk? Daar heb ik me ook altijd tegen verzet. Ik wilde voelen dat ik leefde. Intens. Groot. Vrij. Liefde, avontuur, vallen, opstaan, zoeken, opnieuw beginnen. Alles liever dan dofheid.

En ergens zat daar ook een angst onder. Niet voor rust, maar voor leegte. Voor mijzelf verliezen.

Voor langzaam uitdoven zonder dat je het zelf doorhebt. Dus ik leefde.

En soms was dat prachtig. Soms rommelig. Soms pijnlijk. Maar het was wel altijd echt.

De afgelopen dagen keek ik daar ineens op terug met andere ogen...

Niet meer vanuit: wat ging er mis? Maar vanuit: ik zie je en ik snap waarom je dat deed...

En wat er daarna kwam, verraste me nog het meest: dankbaarheid. Zoveel dankbaarheid.

Dankbaar voor alles wat ik heb doorleeft. Voor de intensiteit. Voor de lessen. Voor de momenten waarop ik mezelf verloor en ook weer terugvond.

Voor alles wat me heeft gevormd tot wie ik nu ben.

Het voelde even alsof ik met de blik van later terugkeek op mijn leven. En tegelijk wist ik: dit is geen einde. Dit is een overgang.

Ik besef me namelijk dat de eerste helft van mijn leven vooral ging over ontdekken wie ik ben:

Over ervaren, zoeken, bouwen, proberen, voelen. En dat de tweede helft misschien wel gaat over iets anders...

leven vanuit wie ik ben geworden.

Ik dacht lang dat het leven intens moest zijn om het echt te kunnen voelen. Dat het groot, meeslepend of bijzonder moest zijn.

Nu ontdek ik dat levendigheid veel stiller kan zijn. Dat het zit in aanwezigheid. In rust. In lachen om de kleine dingen. In gewoon zijn met wat er is, zonder dat het ergens naartoe hoeft.

Niet minder levend, maar juist dieper levend.

Ik ontdek dat rust niet hetzelfde is als saai. Dat eenvoud niet hetzelfde is als bekrompen - iets er van buiten misschien rustig uitziet, maar van binnen kan bruisen van leven. En misschien is dat wel het grootste inzicht van deze fase:

ik hoef het leven niet meer buiten mezelf te zoeken om te voelen dat ik leef.

Die levendigheid zit in mij.

In mijn lichaam. In mijn onderbuik.

In dat rustige vertrouwen dat er een hele nieuw wereld openligt.

Niet een wereld die gevuld moet worden, maar een wereld waarin ik al sta. En dat voelt bevrijdend.

Ik kijk terug en zie dat elke fase nodig was.

Elke ervaring. Elke twijfel. Elke keuze.

Niet als fouten, maar als stappen.

Misschien is dat volwassen worden. Niet dat je alles zeker weet, maar dat je zachter wordt naar jezelf en vertrouwt dat je jezelf niet meer verliest.

Ik ben niet opnieuw begonnen, maar ik ben wel wakker geworden in mijn leven. En ergens voelt dat als het begin van een tweede helft. Niet beter of perfect, maar bewuster.

Met hetzelfde vertrouwen dat het leven zich blijft ontvouwen: en ik kijk terug met liefde. En vooruit met nieuwsgierigheid. Alsof er nog van alles op me wacht wat ik nu nog niet kan bedenken.

Dankjewel voor het lezen,

Laura ten Hoedt Maart '26