Hoe de natuur mij herinnerde aan vrouwelijke kracht

In dit artikel leg ik je uit hoe, volgens mij, de natuur bijdraagt aan vrouwelijke kracht... ik vertel mijn persoonlijke ervaring.

In een wereld die vaak draait om presteren, plannen en altijd maar doorgaan, kan het voelen alsof we voortdurend tegen onze natuurlijke stroom in bewegen. We leren al jong dat succes samenhangt met productiviteit, dat rust verdiend moet worden en dat stilstaan gelijkstaat aan achteruitgaan.

Toch ontdekte ik juist in de natuur een heel andere waarheid... eentje waarin groei niet constant is. Een wereld waar rust geen luxe is, maar juist een essentieel onderdeel van het proces... en waar tijd is voor rust. Waar bloei en terugtrekken elkaar afwisselen en waarin kracht niet ontstaat door harder te werken, maar door beter te luisteren... Het leren dat we, als mensen, cyclische wezens zijn, maakte iets in me wakker. Voor mij heeft de natuur een belangrijke rol gespeeld in het hervinden van mijn vrouwelijke kracht. In dit artikel leg ik je graag uit hoe ik dat heb ervaren.

Wat is vrouwelijke kracht?

Wanneer ik het heb over vrouwelijke kracht, heb ik het niet over genderrollen of over hoe vrouwen zich zouden moeten gedragen. Iedereen, los van gender, draagt zowel actieve als ontvankelijke kwaliteiten in zich; en iedereen kan zich identificeren als vrouw(elijk). Als (cis)vrouw in Nederland merkte ik dat ik jarenlang vooral leefde vanuit de energie van doen, organiseren, analyseren en presteren. Eigenschappen die waardevol zijn, maar die uit balans kunnen raken wanneer er weinig ruimte is voor voelen, ontvangen, rusten en intuïtie.

Vrouwelijke kracht gaat voor mij over deze dingen:

• Vertrouwen op je onderbuikgevoel

• Verbinding maken met je cyclus

• Ontvangen in plaats van najagen

• Creativiteit en intuïtie volgen

• Leven in ritmes in plaats van constante productiviteit

• Vloeibaar mogen zijn
  

Vrouwelijkheid bestaat in meerdere vormen

Voordat ik verder ga, wil ik iets belangrijks benoemen: Wanneer ik in dit artikel schrijf over vrouwelijke kracht, bedoel ik niet dat bepaalde eigenschappen exclusief bij vrouwen horen of dat mensen zich zouden moeten gedragen volgens traditionele genderrollen.

Ik geloof namelijk in een wereld waarin gender niet vaststaat en waarin iedereen vrij is om zichzelf te identificeren op de manier die bij hen past. De kwaliteiten waar ik over schrijf – zoals intuïtie, ontvankelijkheid, creativiteit en leven in verbinding met natuurlijke ritmes – zie ik als menselijke kwaliteiten die in verschillende vormen in ieder mens aanwezig zijn.

Ik deel hier mijn persoonlijke ervaring als witte cis-vrouw en hoe de natuur mij heeft geholpen om meer in contact te komen met deze kant van mezelf. Mijn intentie is niet om te beschrijven hoe genders zouden moeten zijn, maar om te onderzoeken wat er kan ontstaan wanneer we ons opnieuw verbinden met de wijsheid van ons lichaam en de ritmes van de natuur; en hoe het mijn gevoel van vrouwelijke kracht versterkte.

De natuur leeft niet in een rechte lijn

Een van de grootste lessen die de natuur mij heeft geleerd, is dat alles cyclisch is. De seizoenen volgen elkaar op. De maan gaat door vier herhalende fases en is elk seizoen weer een beetje anders... Bomen verliezen hun bladeren om nieuwe energie op te bouwen... Zelfs de grond lijkt in de winter stil, terwijl er onder de oppervlakte van alles gebeurt.

Toch verwachten we van onszelf vaak het tegenovergestelde.

We willen het hele jaar door even productief zijn. Even sociaal blijven, energiek zijn en produceren... Maar de natuur laat zien dat dat niet natuurlijk is, want groei ontstaat juist doordat er periodes zijn van actie én rust.

Wanneer we die natuurlijke ritmes erkennen, ontstaat er meer ruimte voor zelfcompassie. Want we hoeven niet altijd te bloeien. En soms zitten we in een fase van loslaten, herstellen of naar binnen keren... en dat is net zo waardevol.

Mijn vrouwelijke cyclus werd mijn kompas

Veel vrouwen ervaren gedurende hun menstruatiecyclus verschillende niveaus van energie, creativiteit en behoefte aan verbinding. Waar de ene fase uitnodigt tot actie en zichtbaarheid, vraagt een andere fase juist om rust, reflectie of vertraging. Er zijn vier verschillende fases die zich (net als bij de maan en seizoenen) herhalen. Meer leren daarover? Lees dan dit artikel.

Mijn opvoeding ging nooit echt over mijn menstruatie cyclus. Het enige dat ik op dertienjarige leeftijd was ''dat ik nu echt een vrouw was'' en hoe ik tampons moet gebruiken. Als ik daar nu op terugkijk, zie ik hoeveel gebrek van kennis er is in ons land. Veel vrouwen hebben niet eens de luxe om deze kennis te leren - en als ze die wel hebben, is er te weinig borging.

Ik wilde iedere dag hetzelfde kunnen functioneren... nam een paracetamolletje bij flinke menstruatiekrampen en dacht dat het iets was 'wat ik gewoon moest accepteren.'

Pas toen ik over mijn cyclus begon te leren, begon ik dat ritme te zien als een kompas. Menstruatie was niet langer een obstakel, maar een onderdeel van een cyclisch ritme dat ik steeds gedetailleerder leerde begrijpen. Ik stopte met vechten tegen mijn lichaam en startte met luisteren.

Daardoor ontstond niet alleen meer zachtheid, maar ook meer vertrouwen en uiteindelijk ook meer energie.Niet omdat ik meer deed, maar omdat ik beter samenwerkte met mezelf: ik wist wanneer ik afspraken moest maken met mensen om me heen, en wanneer terugtrekken en rusten belangrijker werden. En ook als je zelf geen menstruatiecyclus hebt, kun je nog steeds de ritmes van deze seizoenen volgen. Ze komen overal terug in de natuur... en daar hoop ik je aan te herinneren.

Het gevaar van altijd maar doorgaan

Veel vrouwen zijn enorm veelzijdig... je kent het paradigma wel dat vrouwen beter zijn in multi tasken. Ze kunnen volgens dit paradigma plannen, zorgen, organiseren, verbinden, creëren en vaak meerdere dingen tegelijk overzien. In de praktijk blijkt dat ook vaak: en dat is een prachtige kwaliteit.

Maar juist daar schuilt ook een valkuil... Omdat we zoveel tegelijk zouden kunnen, denken we soms dat we alles moeten doen. We raken gewend aan multitasken, aan verantwoordelijkheden dragen en aan voortdurend beschikbaar zijn voor anderen.

Daardoor verliezen we soms het contact met een eenvoudige vraag: Wat heb ik eigenlijk nodig? En het ironische is, de natuur stelt die vraag juist voortdurend.

Een boom probeert niet tegelijkertijd te bloeien, vruchten te dragen én bladeren los te laten. En een boom trekt ook niet aan zijn bladeren om sneller te groeien... Want elke fase heeft zijn eigen functie.

De winter is voor rust en evaluatie, de lente is voor zaaien en nieuw begin, de zomer is voor bloei en oogst, en de herfst voor loslaten en afronden.

Zo is het altijd geweest: en zo mag jij je leven ook inrichten. Elke fase is evenlang en elke fase is even belangrijk. En toch proberen we vaak in de lente en zomer te blijven hangen...

Vrouwelijke kracht begint voor mij in het lichaam

De natuur bracht mij niet alleen meer rust, maar ook meer verbinding met mijn lichaam. Want juist tijdens wandelingen in het bos, momenten tussen de bomen of simpelweg door met blote voeten in het gras te staan, merkte ik hoe mijn aandacht verschoof van mijn hoofd naar mijn lijf...

En juist daar vond ik iets terug wat ik lang kwijt was geweest... ik kan het bijna niet omschrijven, omdat het een gevoel van herkenning was. Maar als ik het echt een goede naam zou geven, zou ik het een innerlijk kompas noemen (I know, cringe...)

Ons lichaam geeft voortdurend signalen, en we mogen er naar luisteren:

• Wanneer we moe zijn

• Wanneer een grens bereikt is

• Wanneer iets klopt

• Wanneer iets niet klopt

• En ook wanneer ons hoofd vol is

• Of onze spieren teveel spanning hebben

  
  

Maar om die signalen te kunnen horen, hebben we vertraging nodig... en dan duurt het soms heel lang voordat je echt bewust gaat voelen wat er écht zit. Die tijd gunnen we onszelf niet altijd... maar de natuur nodigt ons uit om die vertraging toe te laten.

Women Who Run With the Wolves (boekentip)

In haar bekende boek Women Who Run With the Wolves beschrijft psycholoog en schrijfster Clarissa Pinkola Estés hoe veel vrouwen vervreemd raken van hun instinctieve, wilde natuur.

Ze schrijft over het belang van het terugvinden van die innerlijke wijsheid die niet voortkomt uit regels of verwachtingen van buitenaf, maar uit een diep weten van binnen.

Dat idee maakte iets in me wakker... Hoe meer tijd ik doorbracht in de natuur, hoe minder ik voelde dat ik mezelf hoefde te verbeteren. Hoe meer ik mijn dagen inplande op mijn cyclus en de seizoenen, hoe meer ik voelde: Ik hoefde niet méér te worden... Ik mocht juist terugkeren naar wat er al was.

Natuurlijk leven als bron van kracht

Voor mij gaat natuurlijk leven niet over perfect duurzaam zijn of voortdurend buiten zijn.

Het gaat juist over leren afstemmen... met je lichaam, de natuur, jouw eigen behoeften en emoties. Afstemmen op de ritmes die al aanwezig zijn; zolang de aarde al bestaat.

En wanneer we de natuur niet alleen zien als iets buiten ons, maar als iets waar wij onderdeel van zijn, ontstaat er vaak meer vertrouwen.

Dan hoeven we niet niet meer te forceren om gebrek te voorkomen... Dan mogen we juist bewegen zoals water beweegt... vloeibaar en afwisselend. En juist daarin schuilt een vorm van vrouwelijke kracht die niet gebaseerd is op harder werken, maar op dieper luisteren.

Terug naar je natuurlijke ritme

De natuur heeft mij geleerd dat kracht niet altijd luid hoeft te zijn... kracht is niet altijd zichtbaar of ''stevig''. Want soms ziet kracht eruit als rust nemen, een grens aangeven en juist een dag niets produceren en ''lui'' zijn.

Vertragen wanneer iedereen om je heen versnelt: dat is voor mij echt kracht.

Dankjewel voor het lezen, Liefs, Ella