Als mensen je ‘cringe’ vinden

Soms zijn er van die gesprekken die nog uren in je lichaam blijven hangen. Niet omdat er iets enorms gebeurde, maar juist omdat iemand zó afstandelijk of koud reageert dat je zenuwstelsel onmiddellijk voelt: dit doet pijn.

Dat je bijvoorbeeld merkt dat iemand je niet echt ziet of niet écht naar je vraagt. Geen oprechte interesse toont in wie jij bent of hoe het écht met je gaat... Alsof jouw aanwezigheid iets vrijblijvends is geworden. Ik denk dat veel gevoelige mensen dat herkennen.

Dat je achteraf blijft analyseren waarom iets zo naar voelde, terwijl je lichaam het eigenlijk allang wist: er werd hier een grens geraakt.

In de afgelopen vijf jaar heb ik mijn bedrijf opgebouwd vanuit creativiteit, zachtheid en openheid. Ik heb geschreven, gedeeld, ceremonies georganiseerd, mezelf zichtbaar gemaakt op social media en geprobeerd om eerlijk te zijn over wat het betekent om mens te zijn. Maar in diezelfde jaren heb ik ook gemerkt hoeveel ongemak authenticiteit soms oproept bij anderen

In dit artikel leg ik je uit hoe je omgaat met meningen van buitenaf: en wat hier eigenlijk achter zit. Hoe je jezelf kunt blijven in een cancel-cultuur en constante stroom van meningen en kritiek. En wat je kunt doen ''als mensen je cringe vinden...''

Kritiek verpakt als humor

“Het is maar een grapje.”

“Je moet het niet zo serieus nemen.”

“Je bent gewoon heel intens.”

“Te gevoelig.”

“Cringe.”

Ik denk dat er onder dit soort opmerkingen vaak iets veel groters schuilt: een diep ongemak met echtheid en authenticiteit. En de afgelopen vijf jaar heb ik die reacties regelmatig voorbij zien komen op mijn kanalen. Omdat ik me online uitsprak tegen de traditionele 9-tot-5-cultuur en open sprak over kwetsbaarheid, zachtheid en emotionele bewustwording, riep dat bij sommige mensen weerstand op. Vooral mannen reageerden lacherig of afwijzend; alsof wat ik deelde “cringe”, overdreven of onzin was.

Maar inmiddels begrijp ik dat zulke reacties meestal niet werkelijk over mij gaan. Vaak raken woorden over vrijheid, gevoel of authenticiteit iets in mensen wat ze zelf moeilijk kunnen toelaten.

Kwetsbaarheid confronteert ons namelijk met alles wat we hebben geleerd te onderdrukken: emoties, verlangens, gevoeligheid of de behoefte aan een ander leven. En wanneer iemand daar wél openlijk voor durft te staan, kan dat ongemak oproepen.

Wat ik vroeger persoonlijk nam, zie ik nu vaker als een spiegel van de ander. Niet omdat ik boven kritiek sta, maar omdat ik heb geleerd dat afwijzing niet automatisch betekent dat je iets verkeerd doet. Soms betekent het simpelweg dat jouw manier van leven of spreken botst met de overtuigingen waar iemand anders zich nog aan vasthoudt.

Want iemand die zichzelf zichtbaar maakt zonder ironie, zonder masker en zonder zichzelf kleiner te maken, roept blijkbaar van alles op in mensen die dat zelf niet durven.

Waarom authenticiteit zoveel weerstand oproept

We leven, nu in 2026, in een tijd waarin veel mensen doodsbang zijn geworden om gênant gevonden te worden. Bijna alles moet tegenwoordig slim, snel, grappig of ironisch zijn: en de angst voor afwijzing heerst in social media land. Online zie je voortdurend mensen die elkaar analyseren, bekritiseren of belachelijk maken.

Er hangt een soort collectieve angst in de lucht om “te veel” te zijn.

En daardoor zijn veel mensen zichzelf gaan beschermen met afstandelijkheid en 'unbothered memes'. Het zijn die onzekere mensen die liever kiezen voor sarcasme en cynisme. Met grapjes doen ze alsof niets hen écht raakt... en dat is jammer. Want zodra je laat zien dat iets je wél raakt, word je kwetsbaar: en in kwetsbaarheid zit verbinding.

Vermijd je jouw kwetsbaarheid dan kan niemand je afwijzen... althans, dat is de overtuiging. Ben je kwetsbaar, dan kan iemand je raar vinden en dan loop je het risico dat mensen over je praten of je niet serieus nemen.

Dus wat doen veel mensen?

Ze lachen liever iemand anders uit voordat ze zelf uitgelachen kunnen worden.

De telefoon is een inbox voor dagelijkse kritiek geworden

Wat er vaak gebeurt bij mensen die anderen “cringe” noemen

Ik geloof oprecht dat mensen die voortdurend anderen belachelijk maken, vaak niet zo comfortabel zijn met zichzelf als ze lijken... en dat is zo jammer. Want als iemand volledig in vrede is met zijn eigen gevoeligheid, creativiteit en menselijkheid, waarom zou diegene dan zoveel energie steken in het vernederen van iemand anders?

Waarom zou het je irriteren dat iemand enthousiast is? Of dat iemand content, blogs, muziek schrijft vanuit emotie...? Ik denk aan Taylor Swift, die al 20 jaar kritiek over zich heen krijgt. Meestal omdat het iets raakt wat iemand zelf heeft onderdrukt.

Veel mensen hebben geleerd dat zachtheid en vrouwelijkheid gevaarlijk is. Of dat emoties zwak zijn en dat je maar beter “normaal” kunt doen... maak jezelf niet ''te zichtbaar'' in je kwetsbaarheid. Sommigen zijn vroeger uitgelachen wanneer ze gevoelig waren. Of afgewezen wanneer ze zichzelf lieten zien... Of opgegroeid in omgevingen waar kwetsbaarheid werd afgestraft.

En in plaats van die pijn echt aan te kijken, ontwikkelen ze een pantser.

Dan wordt afstandelijkheid “cool” en dan wordt cynisme intelligent gevonden.

Dan voelt het veiliger om iemand cringe te noemen dan om eerlijk toe te geven:

“Eigenlijk bewonder ik dat jij jezelf zo durft te laten zien.”

Want authenticiteit confronteert mensen.

Niet omdat er iets mis is met authenticiteit, maar omdat het zichtbaar maakt hoeveel delen van henzelf ze misschien al jaren onderdrukken.

Het verschil tussen feedback en vernedering

Natuurlijk mag niet iedereen je leuk vinden en mag je een eigen mening hebben. Want niet iedereen hoeft je content mooi te vinden en niet iedereen hoeft jouw stijl, energie of manier van communiceren te begrijpen. Dat hoort ook bij zichtbaar zijn.

Maar er is een groot verschil tussen: “Ik voel geen klik met deze persoon.” En: “Laten we deze persoon uitlachen zodat wij ons beter voelen over onszelf.” Dat tweede gaat zelden nog over jou.

Mensen die structureel neerbuigend doen over anderen, zijn vaak bezig met sociale hiërarchie.

Met zichzelf veiliger, slimmer of sterker voelen door iemand anders kleiner te maken. En het zijn vaak vooral gevoelige mensen die daar het doelwit van worden, omdat zachtheid door veel mensen nog steeds wordt gezien als iets makkelijks om op te projecteren.

Maar gevoeligheid betekent niet dat iemand zwak is.

Het betekent vaak juist dat iemand bereid is om te voelen wat anderen wegdrukken.

Mijn zachtheid is geen uitnodiging tot respectloosheid

Wat ik steeds meer leer, is dat gevoelig zijn niet betekent dat je alles maar hoeft te accepteren... Je hoeft niet te lachen om opmerkingen die je eigenlijk vernederen.

En je hoeft niet dankbaar te blijven voor vriendschappen waarin je je structureel onveilig voelt. Je hoeft jezelf niet emotioneel af te harden zodat anderen comfortabel blijven...

Ik denk dat veel gevoelige mensen jarenlang hebben geprobeerd om “makkelijk” te zijn; zo was ik ook jarenlang. Vooral niet te moeilijk doen en niet te emotioneel reageren... Niet over je grenzen praten en vooral niet aangeven wanneer iets pijn doet.

Maar ondertussen raakt je lichaam uitgeput van alles wat je inslikt.

En op een gegeven moment ontstaat er iets belangrijks: woede.

Woede is de basis voor grenzen. En het is precies woede, waar veel vrouwen ongemak bij voelen.

Maar woede is de basis voor zelfrespect: niet vanuit hardheid, maar vanuit helderheid. Omdat je begint te beseffen: mijn zachtheid betekent niet dat mensen over me heen mogen lopen. Ook als je zacht en kwetsbaar bent, mag je grenzen hebben.

3 tips als jij dit herkent

1. Neem je lichamelijke reactie serieus

Je zenuwstelsel merkt vaak eerder iets op dan je hoofd. Als je na bepaalde gesprekken spanning voelt, misselijkheid, verdriet, verkramping of onrust... probeer dat dan niet meteen weg te redeneren. Want je hoeft jezelf niet eerst te bewijzen voordat jouw gevoel geldig is.

Je lichaam vertelt je vaak precies waar jouw grenzen liggen.

2. Stop met jezelf kleiner maken om verteerbaar te blijven

Veel gevoelige mensen leren zichzelf afzwakken zodat anderen zich comfortabel voelen. Maar jezelf kleiner maken beschermt je niet tegen afwijzing. En het zorgt er alleen voor dat je steeds verder verwijderd raakt van jezelf.

De juiste mensen hoeven jouw zachtheid niet eerst belachelijk te maken om ermee om te kunnen gaan.

3. Grenzen zijn belangrijker dan begrepen worden

Soms ga je geen volledig begrip krijgen van mensen die je kwetsen. Geen excuses of erkenning: en dat is pijnlijk, maar ook oké. Want grenzen gaan niet over iemand overtuigen dat jouw gevoel terecht is.

Grenzen gaan over besluiten wat jij nog toelaat in jouw leven.

Je mag zeggen: “Dit voelt niet goed voor mij.”“Ik wil niet dat je zo over me praat.”“Ik neem hier afstand van.” Niet omdat je zwak bent, maar juist omdat je jezelf serieus neemt.

Zachtheid is geen zwakte

Ik denk dat de wereld niet méér mensen nodig heeft die zichzelf verstoppen achter cynisme.

Ik denk dat we mensen nodig hebben die durven voelen en die eerlijk durven zijn.

Die zachtheid niet langer verwarren met minderwaardigheid.

Maar die zichtbaar durven zijn zonder zichzelf voortdurend ironisch af te breken.

En ja; misschien vinden sommige mensen dat cringe.

Maar misschien zegt dat uiteindelijk meer over hun angst voor echtheid dan over jouw manier van bestaan.

"I don't think you should ever have to apologize for your excitement. Just because something's cliche doesn't mean it's not... awesome".  - Taylor Swift